Chapter 00 : picking & hooking up

Title : 10 Rules of being friends-with-benefits

Pairing : jaebum x jackson

Rate : PG-13

Genre : Slash, Angst, Smut

Tag #บีสัน10ข้อ

 

cover_10rules

 

Chapter 00

 

 

Picking

 

 

“เฮ้ย ไอ้ยองแจมันจะย้ายออกจากหอหรอวะ?”

 

อีริคถามพร้อมกับเคี้ยวขนมในปากไปด้วย เขาหันไปมองทันตอนที่แว่นขยับมาอยู่ปลายจมูกมัน เลยเอื้อมมือไปดันแว่นเข้าที่ให้

 

“อือ พ่อมันจะให้ไปอยู่คอนโด”

“ละมึงอ่ะ? งี้ก็ต้องหาคนมาอยู่ใช่ปะ?”

“ก็ใช่ จริงๆหอเขาให้มันย้ายออกตอนสิ้นเทอม แต่ก็เอาเหอะ ไว้เดี๋ยวกูดูอีกทีว่าจะย้ายหรือหาคนเพิ่มดี”

 

พอได้คำตอบอีริคก็พยักหน้าเข้าใจ เขาดูเวลาก็เห็นว่าใกล้ได้เวลาต้องเข้าคลาสเรียนต่อไปแล้ว จึงบอกให้เพื่อนเก็บของแล้วเตรียมตัวไปเข้าห้อง

ระหว่างเดินไปที่ห้อง อีริคก็พูดประเด็นเดิมขึ้นมาอีก

 

“เออมึง ถ้าหาเมทมาอยู่ไม่ได้ บอกกูนะ เผื่อกูจะมาอยู่กับมึง”

“เอ้า แล้วหอเดิมมึงอ่ะ”

“ก็พอดีกูมีปัญหากับไอลุงใต้หออ่ะ ไม่อยากเจอบ่อยๆ”

“เออๆ ไว้ค่อยคุยเหอะ กูยังไม่ได้คิดว่ะ”

“ได้หมดอ่ะ บอกด้วยละกัน”

 

เขาทั้งคู่ผลักประตูห้องเข้าไปก็เจอนิโคลัสนั่งอยู่ก่อนแล้ว มันโบกมือหยอยๆแล้วทำหน้าเศร้า

 

“เพิ่งมาไงมึง? ละเป็นไรทำหน้า”

“เออ เพิ่งมา เก้าอี้พังอ่ะมึง ตะกี้กูทำมันคว่ำ”

 

ทั้งสองคนก้มมองเก้าอี้ตัวปัญหาก็เห็นว่าที่นั่งมันบิดๆเบี้ยวๆ  ดูโคลงเคลงเกินกว่าจะหย่อยก้นลงไปนั่งได้  นิโคลัสยิ้มแหยๆ พออีริคจะอ้าปากด่ามันก็รีบเบรคว่าเพื่อนทั้งห้องเพิ่งรุมด่ามันไป ช่วยขอความเมตตาให้มัน

 

“งั้นกูไปนั่งอีกฝั่งแล้วกัน”  เพราะเก้าอี้ที่ว่าเป็นที่ประจำของแจ็คสัน

 

เก้าอี้ตัวอื่นๆส่วนใหญ่เพื่อนก็จองไว้ให้คนอื่นหมดแล้ว แต่ฝั่งตรงข้าม คืออีกฝั่งของโต๊ะ มักเป็นที่ว่างเสมอ เพราะกลุ่มเขาก็ไม่ได้ใหญ่จะนั่งกันทั้งโต๊ะ บวกกับไม่อยากยกเก้าอี้ให้เกิดเสียงดังรบกวนก็เลยอ้อมไปนั่งแทนดีกว่า

 

“ซุ่มซ่ามได้ตลอดเลยนะมึงอ่ะ”

“โอ้ย ด่าแล้วกูจะหายไหม เลิกด่ากูทีเถอะ”

 

นิคกับอีริคยังเถียงกันไม่เลิก เขาก็ได้แต่มองแล้วยิ้มขำ

อาจารย์ส่งสัญญาณให้เพื่อนปิดไฟเพื่อจะดูสไลด์ แต่พอดีเพื่อนที่ปกตินั่งข้างกับสวิตซ์ไฟไม่อยู่ เห็นอย่างนั้นแจ็คสันที่นั่งถัดมาอีกโต๊ะเลยจะลุกไปปิดให้ แต่ก็มีมือมากดไหล่ให้เขานั่งลงกับที่ซะก่อน

 

“เดี๋ยวกูไปเอง”

 

แจ็คสันทันเงยหน้ามองอีกฝ่ายแค่ตอนที่ลุกเดินผ่านเขาไปเท่านั้น ทำให้ได้รู้ว่าเป็น อิม แจบอม อีกคนเดินไปที่สวิตซ์ไฟ กดปิด แล้วเดินออกไปนอกห้อง เขามองตามจนแจบอมหายไปแล้วก็หันกลับมาเรียน

พออีกคนกลับมา แจ็คสันก็เพิ่งสังเกตว่าเขานั่งที่ข้างกันกับแจบอม

 

“ไปไหนมามึง”

“ไปห้องน้ำ”

“อ๋อ..”

 

เรากระซิบคุยกัน ทำให้แจ็คสันแอบได้กลิ่นสบู่ล้างมือตอนอีกคนยกมือขึ้นป้องปากคุยกับเขา

 

 

 

 

 

“เย็นนี้มึงว่างป่ะ”

 

ระหว่างกำลังเลคเชอร์แจบอมก็โน้มมากระซิบเขาอีกรอบ

แจ็คสันคิดไปด้วย มือก็เขียนลงสมุดไปด้วย เขาขมวดคิ้วนึกถึงตารางในวันนี้ของตัวเอง

 

“มีไรวะ”

“มาร์คมันไม่อยู่ หาเพื่อนเมา”

 

แจ็คสันหันไปสบตากับแจบอมถึงรู้ว่าอีกคนโน้มตัวมาใกล้เขามาก

คงเพราะกลัวจะกระซิบไม่ได้ยิน  มันใกล้ซะจนเขาเผลอมองผิวเนื้อส่วนบ่ากับลำคอที่โผล่มาจากเสื้อนักศึกษาอีกฝ่าย ตอนหลุบตากำลังตัดสินใจ

ทำให้ไม่รู้ว่าจริงๆแจบอมก็เผลอมองแพขนตากับปากแดงของตัวเองอยู่เหมือนกัน

 

…จริงๆจะเรียกว่าเผลอได้ไหมนะ ถ้ามองอยู่นานแล้ว

 

“ขอคิดก่อน แต่คงไปถ้าไอ้สองคนนั้นมันไม่มีอะไรนะ”

 

แจ็คสันตอบ เงยขึ้นมองหน้าแจบอมแล้วยิ้มจบประโยค พอเห็นว่าแจบอมไม่พูดอะไรก็หันกลับมาสนใจเนื้อหาการเรียนต่อ

 

อย่างไม่รู้ตัว

ว่าทิ้งกลิ่นหอมไว้ปลายจมูกอีกคนตอนโน้มตัวไปหาเพื่อให้คำตอบอีกฝ่าย

 

แจบอมดุนลิ้นกับแก้ม แอบยกโทรศัพท์ขึ้นมากดโดยใช้หนังสือบังไว้ เขากดส่งข้อความไปหารูมเมทของเขา – มาร์ค ที่น่าจะกำลังเลิกเรียน

บอกว่าไม่ต้องกลับห้อง เขามีเพื่อนแล้ว

 

 

 

 

 

Hooking up

 

 

ความจริงคือ, แจ็คสันกับแจบอมไม่ได้อยู่คณะเดียวกัน  ในเทอมนี้ตารางเรียนของเรามีเจอกันแค่สองคลาสต่อสัปดาห์ เราเคยไปคลับด้วยกัน แต่ไม่ได้บ่อย และส่วนมากที่ไปก็ไปกันเป็นกลุ่มใหญ่ๆ แจบอมแค่เป็นหนึ่งในกลุ่มนั้น ที่เขาไปก็ไม่ได้ไปกับแจบอม อีกฝ่ายจะอยู่กับพวกมาร์คและจินยอง

ด้วยความที่อีกฝ่ายเป็นคนเงียบๆ เขาก็เลยไม่ค่อยเห็นแจบอมไปไหนกับใครนอกจากกลุ่มนั้น มันเลยออกจะ… ประหลาด.. ไม่สิ แปลกนิดหน่อย  ที่เพื่อนคนนี้ชวนเขามาดื่ม –

ที่ห้องของตัวเอง

 

“กูนึกว่ามึงจะไปดื่มที่ร้านซะอีก” เขาเอ่ยออกไปหลังจากทิ้งตัวนั่งกลางห้องของแจบอม หมอนี่อยู่หอเดียวกับเขา แต่คนละชั้น ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นรูมเมทกันกับมาร์ค

 

“อ่อ เปล่าอ่ะ อยากแดกเงียบๆ”

 

อยากแดกเงียบๆ… แล้วชวนกูมาเพื่อ…

แจ็คสันคิด

 

“แล้วมีแค่กูอ่อ?”

“อือ”

 

แจบอมไม่ตอบอะไรอีกแต่ยื่นกระป๋องเบียร์แพคนึงให้เขาถือ ในหัวของเขากำลังนึกถึงตารางเรียนตัวเองที่ว่างไปอีกสองวัน

 

“มึงไม่ได้อกหักหรืออะไรทำนองนั้นใช่ไหม?”

 

ถึงแจบอมจะหัวเราะเพราะคำถามของเขา แต่อันที่จริงแจ็คสันต้องการคำตอบจากอีกฝ่าย จริงๆ

 

 

 

 

 

ผ่านไปไม่นาน

เขาไม่แน่ใจว่าเบลอเห็นกระป๋องมันเพิ่มขึ้น หรือเขาดื่มมันเข้าไปมากจริงๆ

แจบอมเป็นพวกคอแข็ง อันนี้เขาพอรู้ แต่ก็ไม่ได้นึกไว้ว่ามันจะดื่มเอาๆขนาดนี้  นี่ถ้าไม่ใช่อกหักก็คงอยากดื่มย้อมใจ อะไรแบบนั้นเลย

 

“ถามจริง มึงเป็นไรของมึงวะ”

 

เขาตบฝ่ามือไปที่หัวไหล่อีกคน ออกแรงดันเบาๆให้แจบอมสนใจ

แล้วคำตอบที่ได้ก็ชวนให้เขาขนลุก

 

“กูเหงา”

“เหงา? มึงนะเหงา?”

 

แจ็คสันปัดกระป๋องที่วางบนโต๊ะออก เขาวาดแขนลงก่อนจะฟุบหน้าลงไปเพราะเหมือนหัวมันหนักๆจนขี้เกียจจะพยุงไว้ เขาหันมองแจบอมที่แค่หน้าแดงนิดๆ นั่งชันเข่าขึ้นข้างนึงละวางแขนไว้บนนั้น ทำท่าเหมือนพระเอกเอ็มวี

 

“เออ”

 

น่าหมั่นไส้

 

แต่ถึงอย่างนั้นก็ดูดี

ปฏิเสธไม่ได้ว่าอีกคนดูดึงดูด และเป็นมนุษย์ sex appeal สูง มันเลยอดไม่ได้ที่จะไล่มองตั้งแต่สันกรามด้านข้าง ลำคอหนา ไหล่ที่ดูแข็งแรง กับเส้นแขนที่ดูโคตรแมน ถ้าแจ็คสันเรียนด้านศิลปะมา เขาคิดว่าอยากจะสเกตรูปสรีระของแจบอมดูสักรูป

แจบอมเหลือบสายตามามองนิ้วคนข้างๆที่ไล้อยู่บนท่อนแขนตัวเอง

แจ็คสันไล้นิ้วไปมา วนตรงเส้นเลือดของเขาอยู่อย่างนั้น แล้วพึมพำเสียงเบาว่า ดีจัง

 

ท่าทางจะเมา

 

เขาปล่อยให้อีกคนไล้อยู่อย่างนั้นจนมันพูดถามขึ้นมาลอยๆ  

“แล้วแฟนมึงอ่ะ?”

 

แจ็คสันคงไม่ได้คิดกับสิ่งที่เมื่อกี้ทำลงไป เขาหดมือกลับมาแล้วเท้าคางมองแจบอมอย่างสงสัย

พอถามไปแบบนั้น แจบอมก็วางกระป๋องในมือลง วาดแขนลงข้างเขาแล้วฟุบหน้าลงมา …เขาคงคิดไปเองว่ามันทำท่าเหมือนคนเตรียมจะร้องไห้

 

“กูเหงา ..แบบ”

 

สันกรามที่โผล่พ้นมาให้เห็นนั้นขยับตามคำพูดช้าๆของอีกฝ่าย บางทีถ้าแจ็คสันยังไม่มีสติอยู่ เขาก็อาจจะเอื้อมไปลูบมันเช่นกัน

 

“แบบ?”

 

เขาเร่งเอาคำตอบ

 

“แบบไม่มีคนขึ้นเตียงด้วย”

 

งั้นขึ้นกับกูไหม

 

…แจ็คสันส่ายหัว ขมวดคิ้วให้กับความคิดบ้าๆที่ส่งเสียงอยู่ในหัวตัวเอง

 

“แล้วมึงอ่ะ เหงาป่ะ?”

 

พอโดนถามกลับบ้าง แจ็คสันเผลอแลบลิ้นเลียปากตอนคิดไปด้วย ว่าคำถามแจบอมกำลังสื่อไปในทางไหน แล้วมันก็แย่มากที่แจบอมจ้องปากเขา

 

“คือกูโสด ถ้าจะเหงาก็ธรรมดา แต่มึงอ่ะ..”

“สรุปคือมึงเหงา?”

 

แจบอมแทบไม่ได้ฟังเขาพูดด้วยซ้ำ หมอนั่นเปลี่ยนมานั่งเท้าคางตามแล้วยันมืออีกข้างไว้ที่พื้น ใกล้ๆกับตัวเขา

 

“แต่มึงมีแฟน..”

“มึงเหงา?”

“แจบอมมึง..”

 

แจ็คสันหุบปากตัวเอง ทุกครั้งที่เขาเบี่ยงคำถาม แจบอมก็จะเขยิบเข้ามาใกล้ แปลกตรงที่เขาไม่ขยับหนีนี่หล่ะ สงสัยเพราะสมองเต็มไปด้วยแอลกอฮอล์…  แล้วพอใกล้กัน ไอ้ที่เพิ่งลอบมองไปเมื่อกี้ก็ชัดกว่าเดิม

 

กรอบหน้า  ลำคอ  กล้ามเนื้อ  และเส้นบนแขนที่อีกคนยกขึ้นมาเท้าคางไว้

มันชัดไปหมด…

 

เขารู้สึกเมามากขึ้นเพราะลมหายใจกลิ่นเบียร์แบบเดียวกับที่เขาดื่ม มันลดอยู่ใกล้ริมฝีปาก แจบอมเข้าใกล้ขึ้นทุกที เขาต้องสั่งแขนตัวเองว่า ยกขึ้นมาสิ ดันแจบอมออก อย่าให้แจบอมเข้ามา

 

แต่นิ่ง.. ทุกอย่างบนร่างกายเขาแน่นิ่ง ยกเว้นก็หัวใจที่เต้นแรงเกินหน้าที่

 

“มึง…”

 

ขอบคุณที่แจบอมเรียกเขา

สติที่หลุดไปเหมือนจะกลับมาหน่อยๆ  แค่หน่อยๆ

 

“แจ็คสัน”  มืออุ่นตบข้างแก้มเขาเบาๆ แล้วพอกระพริบตา แจ็คสันถึงรู้ว่าแจบอมไม่ได้อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

 

“อือ…”

 

แจบอมกำลังยืนอยู่เหนือตัวเขา นั่นทำให้เขาต้องหรี่ตาสู้แสงไฟที่อยู่บนหัวอีกคน แจ็คสันฝืนดึงตัวเองขึ้นนั่ง แล้วพยายามคิดกับตัวเองว่า เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น…

 

“เมื่อกี้มึงคุยกับกูป่ะ?”

“กูอยู่แค่กับมึง จะให้คุยกับใคร”  แล้วเขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ เป็นของแจบอม

“ไม่.. คือกู..”

 

หรือเขาเมาแล้วจริงๆ ถึงได้นึกว่าแจบอมจะจูบเขาเมื่อกี้

แต่เหมือนจริงมากเลยนะ

 

“เหมือนมึงคุยกับกูอ่ะ”

“เออ แจ็คสัน กูคุยกับมึง”

“แล้วคุยเรื่องไรวะ?”

 

เขาได้ยินเสียงแจบอมถอนหายใจ หรือคงเพราะเขาตื้อมากเกิน เขาได้แต่คิดว่าอย่าให้แจบอมถือสาคนเมาเลยพร้อมขมวดคิ้ว และพบว่ามันยิ่งทำให้ปวดหัวกว่าเดิม เลยต้องยกมือทั้งสองข้างจับหน้าตัวเอง ตอนนี้เขาแยกไม่ออกแล้วว่าหน้ากับมืออะไรร้อนกว่ากัน

 

“แจ็คสัน นั่นมือกู”

 

เขาโดนแจบอมพูดเสียงดุใส่

และก่อนจะได้รู้ว่าไม่ใช่มือตัวเองจริงๆ เขาลองลูบหน้าตัวเองดู ก็เจอว่ามีมือใหญ่ๆประกบแก้มเขาเอาไว้อยู่ทั้งสองข้าง

 

“โอย กูเมาหรอ”

“เปล่า”

“อ้าว ไม่ได้เมาหรอ” แจ็คสันเริ่มสับสนกับอาการของตัวเอง

ใบหน้าเห่อร้อนในมือแจบอมขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิมบวกตาปรือหนัก แล้วพอคิดอะไรไม่ออกอีก แจ็คสันก็เลียปากตัวเอง

 

“เลิกเลียปากที”

 

แล้วก็โดนแจบอมพูดเสียงดุใส่ – อีกรอบ ถึงเจ้าตัวจะไม่ตั้งใจที่เลียปาก แต่พอโดนว่าแจ็คสันก็เลยเผลอเม้มปากตัวเองแน่น

 

แต่มันยังไม่หายคาใจ

 

“ตกลงมึงคุยไรกับกูวะ?”

 

ได้ยินเสียงถอนหายใจ เป็นของแจบอมอีกแล้ว แต่เขาเริ่มรู้สึกตาหนักๆยังไงก็ไม่รู้ ขี้เกียจจะลืมตาแล้ว… แจ็คสันวางมือซ้อนมือแจบอมที่จับหน้าตัวเอง เขาคิดว่ามันมันทั้งใหญ่แล้วก็อุ่น ถ้าเขาเป็นสัตว์ตัวเล็กๆคงอยากซุกทั้งวัน

ความคิดของคนเพ้อเจ้อและเมา

 

“มือมึงอุ่นจัง”

แล้วก็หลุดพูดออกมาแบบเมาๆ

 

“นี่มึงยังคุยกับกูอยู่ไหม?”

“เออๆ ใช่ๆ บอกกูมาเลย”

เขาโบกมือไปมาให้แจบอมรีบพูด โบกหยอยๆกลางอากาศจนฟาดเข้ากับไหล่ของอีกคน พอเป็นงั้นแจ็คสันเลยพาดแขนทั้งแขนไว้ที่ไหล่ของแจบอมไปเลย

เขารอให้แจบอมพูด ระหว่างรอก็หลับตาเอนหัวเข้ากับมืออุ่นๆ

 

“แจ็คสัน”

 

เจ้าของชื่อสะดุ้งนิดๆตอนโดนเรียก แจบอมสั่นหัวเขาไปมาเพื่อเรียกสติ แจ็คสันเลิกคิ้วปรือตาขึ้นมองคนที่กำลังจับหน้าตัวเอง

 

กูอยากนอนกับมึง

 

“…ห้ะ”

“กูว่าจะไม่แล้ว แต่มึงมันน่า…

 

ประโยคแรกก็ทำช็อคแล้ว

การเว้นคำประโยคต่อมายิ่งทำให้แจ็คสันเสียววาบไปถึงสันหลัง

…เหมือนๆจะโดนตบจนแทบจะสร่างเมาในทันที

 

“นี่มึงมอมกูหรือเปล่า”

“เปล่า”

 

ไม่รู้จะทำใจเชื่อคำพูดนั้นได้แค่ไหน

แจ็คสันเผลอบีบมือโดยลืมไปว่ากำลังจับไหล่แจบอมอยู่ เจ้าของไหล่ละมือออกจากหน้าของเขาแล้วย้ายตัวมานั่งบนโต๊ะที่พวกเขาใช้ฟุบหน้ากันเมื่อกี้ ระหว่างนั้น แจ็คสันยันตัวเองขึ้นยืน และสงสัยกับตัวเองว่า วันนี้เขาขมวดคิ้วไปกี่รอบแล้ว

 

“กูไม่อยากขืนใจมึง”

 

แจบอมใช้น้ำเสียงที่ดูอ่อนลงพูดกับเขา แล้วมันก็ทำให้แจ็คสันอ่อนตาม

 

“แล้วแฟนมึงล่ะ?”

“กูไม่มีแฟน แจ็คสัน”  แจบอมดันลิ้นกับข้างแก้มตัวเอง  “กูจะบอกตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว”

 

จากคำตอบ ทำให้แจ็คสันต้องพยายามเค้นสมองนึกถึงว่าเห็นแจบอมควงผู้หญิงล่าสุดเมื่อไหร่ แล้วมันก็… ตั้งแต่เทอมที่แล้ว ปลายปีก่อน

 

หลังนั่งมองแจ็คสันยืนทำหน้างง เหมือนตกอยู่ในความคิดของตัวเองสักพัก แจบอมก็พูดแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ

 

“อย่างที่บอก กูอยากนอนกับมึง”

“…”

“กูถูกใจมึง”

 

แจ็คสันกัดปากตัวเอง ความคิดตีกันวุ่นไปหมด ในหัวกำลังคิดว่าเขาควรทำยังไงกับสถานการณ์นี้

ควรต่อยปากแจบอมสักทีแล้วเดินกลับห้อง

หรือควรไม่ต้องพูดอะไรเลยแล้วเดินกลับห้อง

เขาควรทำอะไรไหม ก่อนจะกลับห้อง

 

หรือควรต้องทำอะไร ถ้าจะอยู่ต่อ

 

เขามองมือแจบอมที่เอื้อมมาคว้าตัวเขาช้าๆ เห็นเป็นภาพชัดเหมือนเล่นวิดีโอทีละเฟรมๆ แจบอมดึงเขาเข้าไปจนชนกับตัวแข็งๆของอีกคน แล้วก็พาดแขนไว้ที่ข้างเอวเขา วางมือลูบไปมาที่แผ่นหลัง

 

นั่นทำให้แจ็คสันคิด

 

ก็ถ้าแจบอมบอกว่าจะไม่ขืนใจเขา

แจบอมก็ไม่ควรทำให้เขาอยากโดนขืนใจ

 

“มึงคิดว่าบอกกู แล้วกูจะว่ายัง…”

 

แจบอมส่งเสียงชู่ว  ไล้นิ้วโป้งไปมาเบาๆที่แผ่นหลังเขา  มันทำให้ลมหายใจสะดุดได้ง่ายๆ และยิ่งทำให้ต้องกลั้นหายใจไปอีก เมื่อแจบอมดันร่างตัวเองเข้ามาแนบกัน ก้มงับอากาศตรงปากที่อ้าอยู่ของเขา

 

ฮอตไปแล้ว…

 

“ก็แค่ตอบ”

 

“ว่าอยากนอนกับกูหรือเปล่า”

 

เขาเค้นหาความคิดด้านดีๆขึ้นมา แต่มันถูกหักล้างลงทั้งหมดด้วยเพราะแค่ลมหายใจร้อนๆ กับร่างกายที่แนบชิดไปทุกส่วนนี้ เขาคิดอะไรดีๆไม่ออก

 

เขาคิดถึงแต่อะไรไม่ดี..

 

“แต่กูเป็นเพื่อนมึง..”

 

อ๋อ  นั่นเป็นเหตุผลที่ดีมาก

เพื่อนที่เคยคิดอยากขึ้นเตียงกับอีกคน

 

“เราจะเป็นเพื่อน…”

แจบอมดันหน้าผากมาชนกับแจ็คสันก่อนจะพูดต่อ

 

“…ที่มีเซ็กซ์กัน”

 

 

.

.

.

.

 

 

“คำตอบล่ะ?”

 

“…ตกลง”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

to be continued

 


chapter 00 | 01 |02 |03 | 04 | 05 | 06 | 07 | 08 | 09 | 10


 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s