Chapter 01 : RULE 1

Pairing : jaebum x jackson

Rate : R

Genre : Slash, Angst, Smut

Tag #บีสัน10ข้อ

 

cover_10rules01

 

 

Chapter 01

 

 

Rule 1:  DO think twice about hooking up with your neighbor.

 

 

 

 

‘เลิกเรียนแล้วลงมา – JB’

 

เขาปัดหน้าจอปิดข้อความจากไอ้อักษรย่อเจบีแล้วยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง อีกสิบนาทีกว่าจะหมดเวลา ไม่ใช่อีกฝ่ายไม่รู้แต่ก็ยังจะส่งข้อความมาอีก เขาเคาะปากกากับโต๊ะเรียนจนนิโคลัสหันมามอง เขาหยุดมือตัวเองแล้วยิ้มให้เพื่อน

 

จนกระทั่งหมดเวลาเรียน เขาโดนอีริคล็อคคอลากออกจากห้องพ่วงด้วยนิโคลัสอีกข้าง

 

“เลิกสักทีโว้ยยยยยย ได้กลับสักที”

“ห่า ปล่อยคอกูก่อนไหมอ่ะ”

“กูด้วย เดินสบายมากไหมเนี่ยห้ะ!”

 

ทั้งเขาทั้งนิคต่างรุมด่าไอ้คนที่ล็อคคออยู่ แล้วมันก็แค่หัวเราะอย่างมีความสุข ล็อคคอลากพวกเขาเดินบันไดลงมาจนถึงชั้นล่าง ไอ้เวร…

 

หลังทำการ ‘ทำอย่างไรให้เพื่อนด่า’ สำเร็จ มันก็หันไปบอกว่าจะติดรถนิโคลัสไปลงระหว่างทางกลับบ้าน แน่นอนว่าถึงนิคจะปฏิเสธ อีริคมันก็จะไปด้วยอยู่ดี

เขาโบกมือลาเจ้าเพื่อนทั้งสองแล้วเดินแยกไปที่หน้าตึกคณะ ก็เห็นหลังแจบอมยืนพิงกับขอบประตูเล่นโทรศัพท์อยู่

เสื้อนักศึกษาตรงช่วงไหล่นั่นตึงจนเหมือนโดนขึง แล้วปลายเสื้อก็ถูกเก็บเข้ากางเกงสแลคเนี๊ยบอย่างดีใต้เข็มขัดสีดำ แจบอมไม่ใช่พวกเด็กถูกระเบียบ แต่เป็นพวกแต่งตัวดี แล้วบังเอิญว่ายิ่งดูดีไปอีกในชุดมหาลัย

แล้วนี่ก็เกิดความรู้สึกอยากขยำเสื้อเรียบๆนั่นให้ยับไปเลย

ด้วยความหมั่นไส้ เขาจึงเดินเข้าไปใกล้แล้วตบไหล่อีกคนเต็มแรง

 

“มีไรมึงอ่ะ”

“ทักเป็นนักเลงเลยนะ” แจบอมที่กลับมาทรงตัวได้หันมาพูดใส่อีกคนด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง  แจ็คสันล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาเปิดหน้าข้อความจากอีกคน

 

“เรียกมาทำไม”

 

เขาถาม แต่แทนที่แจบอมจะตอบ มันกลับยกยิ้มมุมปากแล้วยกโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมากดหน้าตาเฉย แจ็คสันเตรียมด่า แต่มีเสียงแจ้งเตือนจากเครื่องในมือเขาดังขึ้นมาก่อนเขาจึงก้มลงดู

 

‘กลับหอพร้อมกู’

‘ไปอาบน้ำแล้วมาเจอกูที่ห้อง’

 

 

 

 

 

ที่จริงแล้วเป็นวันพรุ่งนี้ที่เขากับแจบอมจะมาเจอกันในคลาสที่เรียนด้วยกันของต้นสัปดาห์ แล้วนั่นก็ถือเป็นหนึ่งในข้อตกลงระหว่างเรา

ที่ว่า ‘จะไม่นัดเจอกันโดยไม่จำเป็น เจอกันแค่ตามปกติ ส่วนตอนกลางคืนเป็นข้อยกเว้น

หนึ่งในข้อตกลงที่มีหัวข้อใหญ่ว่า เราไม่ได้เดทกัน

 

เขากลับมาจัดการตัวเองอย่างที่อีกคนบอก พอไปเคาะประตูห้อง เขายังไม่ทันได้ตั้งตัวเลยด้วยตอนที่แจบอมเปิดประตูมาคว้าเขาเข้าไปฟัดข้างใน

เขาไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าได้ยินเสียงล็อคประตู

 

“เดี๋ยวมึง เดี๋ยวก่อน” แจ็คสันพยายามที่จะดันหน้าแจบอมออก แต่ไร้ประโยชน์

 

“ไม่เดี๋ยวแล้ว”

 

ไร้ประโยชน์จริงๆ…

 

เสียงลมหายใจหนักๆเป็นเสียงเดียวที่ชัดที่สุดที่เขาได้ยิน รองมาคือเสียงเสียดสีของเสื้อผ้า เอาจริงแจ็คสันก็ค่อนข้างเกลียดตัวเองที่เพิ่งห้ามอีกฝ่ายไปแต่มือตัวเองก็ปัดไปทั่วตัวอีกคน ปัดจนเสื้อนักศึกษาแสนเนี๊ยบหลุดออกจากกางเกงสแลค แต่ก่อนที่มือเขาจะปัดไปที่หัวเข็มขัด แจบอมก็สอดแขนเข้าใต้ข้อพับและก้นยกตัวเขาขึ้นก่อน

เขาเกี่ยวขาเข้ากับเอวอีกฝ่าย ระหว่างที่ใช้ปากฟาดฟันกัน สมองเขาก็คิดว่าแจบอมตัวไม่ได้ใหญ่กว่าเขาเท่าไหร่สักหน่อย

ความสงสัยพาให้มือเขาไล้ไปที่แขนที่ยกตัวเขาอยู่ เขากางมือจับให้ถนัดแล้วลองลูบคลำมัน แล้วก็ใช่ มันตึงแน่นไปหมด พอลากผ่านไปมาก็รู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อที่กำลังขมวดเกร็ง เขาวกมือกลับขึ้นมาจับยึดที่บ่า เหมือนกัน มันแข็งไปหมดจนเขาอยากกัดสักที

 

“เฮ้…”

 

คนที่ถูกเขาใช้มือสำรวจร่างกายท่อนบนไป ละปากออกจากปากเขาแล้วหอบหายใจรดหน้า แจบอมใช้จมูกดุนหน้าเขาให้เชิดขึ้น

 

“มือซนนะ”

 

เขาอยากเถียงกลับไปว่า ‘มึงก็ซนนะ’ ตอนที่อีกฝ่ายมุดหัวเข้ามาซุกไซร้คอเขา แต่ต้องกัดปากกลั้นเสียงเอาไว้ เขาขยุ้มทั้งท้ายทอยและผมอีกคนทั้งที่รู้ว่านั่นไม่ได้ช่วยให้เขาโดนทำเบาลง แต่เป็นในทางกลับกัน

 

“อยู่กันสองคน ไม่ต้องเงียบก็ได้”

 

แจบอมกระซิบติดกับหูเขา เสียงทุ้มพร่าจนเขาแทบจะเสร็จทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย แจ็คสันกำคอเสื้อแจบอม เรียกว่าขยำเลยก็ได้ แต่ด้วยแรงทั้งหมดที่มีเหมือนเขาทำได้แค่จับมันไว้หลวมๆ

อีกคนเดินอุ้มเขามากระแทกกับตู้เสื้อผ้า แรงขนาดทำให้เขาหลุดร้องออกมา

 

“เบาไม่เป็นใช่ไหม”  แจ็คสันแทบจะเค้นคำพูดแต่ละคำออกมา แจบอมก็ยังไม่เลิกดันเขากับตู้ สองแขนยังคงอุ้มแจ็คสันไว้แล้วใช้มือกดให้สะโพกทั้งคู่แนบกันกว่าเดิมอีก

 

“ใช่ เบาไม่เป็น”

 

คนถูกว่าตอบแล้วหัวเราะ มันน่าด่ามากไปอีกเมื่อเวลาอีกฝ่ายหัวเราะแนบหน้าเขาแล้วลมหายใจร้อนๆมันก็รดใส่

 

“ส่วนมึงก็ร้องดังๆไม่เป็นใช่ไหม”

“แจบอม!”

“ครางให้ดังเหมือนตอนด่าได้ไหมวะ”

“ไอ้..!!”

 

แล้วแจบอมก็ฉวยโอกาสตอนแจ็คสันอ้าปากด่ากระแทกสะโพกใส่แรงๆหนึ่งที คนโดนแกล้งผวาเข้ากอดอีกคนแล้วร้องลั่น กลายเป็นว่าตอนนี้ทั้งสองคนแนบสนิทกันจนไม่มีอากาศแทรกได้แล้ว

รอยยิ้มร้ายที่แจ็คสันไม่ได้เห็นเกิดขึ้นตอนแจบอมเห็นเนคไทตัวเองแขวนอยู่บนตู้เสื้อผ้า แจบอมปล่อยแขนออกจากแจ็คสันข้างนึงเพื่อเอื้อมไปดึงเส้นเนคไทออกมา

 

เขาเหวี่ยงแจ็คสันพร้อมกับตัวเองไปที่เตียง แกะแขนเพื่อนตัวขาวออกแล้วจับพลิกให้นอนคว่ำ  แจ็คสันหันมาทำตาโตใส่เขา  ในที่นี้ไม่รู้ว่าหมายความว่ายังไง  แล้วเขาก็พาดเส้นเนคไทกับปากแดงๆนั่น

อีกคนไม่ได้ท้วงอะไร เหมือนจะงงๆ – แจบอมมองอย่างชอบใจ จัดการผูกให้เป็นปมที่ท้ายทอยขาว ม้วนปลายเนคไทกับมือตัวเอง ลองดึงดูเช็คว่าแน่นดีแล้วแต่ไม่แน่นเกินไป ส่วนแจ็คสันอยู่นิ่งตั้งแต่ต้น เหมือนเด็กกำลังหัดเรียนและตั้งใจ ตากลมพยายามหลุบมองผ้าเส้นเล็กที่ปากตัวเอง  เห็นอย่างนั้น เขาโน้มไปจูบอีกคนผ่านเนื้อผ้าของเนคไท

 

“ทีนี้จะเอาให้สุดเสียงก็ไม่ว่านะ”

 

 

 

 

 

คอแทบแตก

 

เป็นอาการที่แจ็คสันกำลังเผชิญ ไม่ใช่เพราะเขาเสียงดัง แต่เป็นเพราะแจบอม สาบานว่าถ้าเขาเห็นอีกคนผูกเนคไทเส้นนี้เมื่อไหร่ เขาจะใช้ไฟแช็กเผามัน

 

จากตอนแรกที่มันมัดอยู่ตรงปาก ในตอนที่อีกคนขยับอยู่บนตัวเขาอย่างรุนแรง แจบอมเอื้อมมือมาปลดมันออก เสี้ยวนาที แจ็คสันหอบเอาอากาศเข้าปอดเกือบหมดห้อง ก่อนเนคไทมันจะมารัดอยู่ตรงคอของเขาแทน

เขากำลังจะร้องท้วง แต่อีกคนก็ดึงปลายเนคไทซึ่งอยู่ในมือจนตึงแน่น แจ็คสันเชิดหน้าขึ้นตามแรงดึงนั้น เท้าแขนทั้งสองกับเตียงแล้วขยุ้มผ้าปูจนยับ  ปากแดงจัดเผยอกว้างพยายามสูดอากาศหายใจ มันไม่ได้รัดจนหายใจไม่ออก แต่มากพอจะให้หายใจลำบาก

 

เขากำลังอยู่ตรงกลางระหว่างคำว่าทรมาณกับเสพสม

และถ้ามันนานกว่านี้ แจ็คสันคิดว่าอาจจะควบคุมตัวเองไม่อยู่

 

แจ็คสันปัดมือขึ้นรั้งเนคไทตรงลำคอให้ผ่อนออกก่อนเขาจะทนไม่ไหว

ยังดีที่แจบอมไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น คนข้างหลังหยุดดึงปล่อยให้คอเขาเป็นอิสระ แจ็คสันแทบจะล่วงแหมะบนเตียงเกือบทันทีแล้วฟุบหน้าลงบนหมอนใบโต – แต่ไม่ทันได้พักหายใจ แจบอมก็ดึงร่างเขาขึ้นไปโอบรัดจนหลังแจ็คสันชิดกับอกอีกคน จับหน้าให้หันไปหาแล้วบดจูบบนปากแดงจัดอย่างแรง

ระหว่างที่เขาได้แต่เอามืนยันเตียงกับจับแขนที่รัดตัวเขาเอาไว้ ใจเขาอยากตะโกนถามมากว่าแจบอมเป็นบ้าอะไร ใครไปเอาอะไรมาให้กิน

แต่เขาหมดแรงจะส่งเสียงใดๆทั้งสิ้น

ภาวนาให้ตัวเองไม่หมดสติไปกลางคันก่อนก็พอ

 

 

 

 

 

“ไม่ต้องไปส่ง”

 

แจ็คสันยืนอยู่หน้าห้อง มือเกาะอยู่ตรงบานประตูตอนที่เห็นว่ารองเท้าเขากระเด็นไปอยู่นอกห้องข้างนึง เขากัดปากตัวเองแน่นตอนคิดว่าทำไมมันถึงไปอยู่ตรงนั้น

แจบอมซึ่งยืนซ้อนหลังอยู่มองตามแล้วยิ้มขำ กอดอกพิงประตูมองแจ็คสันก้มเก็บรองเท้าขึ้นมาใส่

 

“กูบอกว่าไม่ต้องไปส่ง”

“กูแค่เดินมาปิดประตู”

 

เพื่อนที่ตัวเล็กกว่าหันมากรอกตาใส่อีกคน ซึ่งจริงๆแล้วแจบอมในสภาพผมยุ่งเหยิง เปลือยท่อนบนกับกางเกงสแลคยับๆก็ไม่น่าจะเดินไปส่งเขาได้

ถ้าถามว่าทำไมแจบอมหยิบกางเกงสวมได้แล้วทำไมไม่เอาเสื้อมาสวมด้วย

เปล่า แจบอมไม่ได้ถอดออกแต่แรกแล้ว

มันถึงยับขนาดนั้นไง

แจ็คสันเคี้ยวฟันแล้วนึกแช่งในใจ นอกจากจะเผาเนคไทมันแล้ว กูขอให้มันไม่มีกางเกงใส่พรุ่งนี้

 

แจบอมยืนดูแจ็คสันที่จ้องมองกางเกงเขาแล้วตวัดตามามองหน้าเขา แล้วเจ้าตัวก็หันควับเดินขึ้นบันไดกลับห้องตัวเองทันที  พออีกคนเดินจนลับหายไป แจบอมก็หมุนตัวเข้าห้องตัวเองบ้าง ระหว่างมือกำลังจับลูกบิดเพื่อปิดประตู เขาก็ฉุดนึกเรื่องๆหนึ่งขึ้นมาได้

ว่าการมีเพื่อนอาศัยอยู่ใกล้ๆ  นั่นคือเขาจะเรียกหาเมื่อไหร่ก็ได้

และไม่ต้องไปส่งไกลๆให้เหนื่อย

อาจจะมีคนร่วมหอพักรับรู้ แต่คิดดูแล้วเปอร์เซ็นต์เป็นไปได้ต่ำ ชั้นนี้ทั้งชั้นมีแต่พวกเด็กคณะที่แทบนอนทำงานที่ตึก …ที่สำคัญอีกคือ แจ็คสันไม่ส่งเสียงดัง เพราะงั้นก็ไม่น่าจะไปกวนใคร

 

คิดจบ เขาดุนลิ้นข้างแก้มแล้วเดินไปเปิดตู้เย็นหาอะไรกิน

 

 

 

 

 

ส่วนแจ็คสันกำลังยืนเช็คตัวเองในกระจกห้องน้ำ

ตรงลำคอของเขามีรอยผ้าพาดเป็นริ้วจางๆ ก็คือรอยจากเนคไท – และข้างแก้มเขาแดงเถือก

แจ็คสันแทบจะเคี้ยวฟันตัวเองอีกรอบ

 

ถ้าจะรัดจนแทบหายใจไม่ออกขนาดนั้น มึงจะบอกให้ร้องดังๆทำ…

 

นี่กูโกรธมันได้ไหมเนี่ย

ตัวเองก็เป็นคนยอมเองด้วย…

 

เขายืนมองรอยพวกนั้นอยู่สักพัก ก่อนที่ดวงตากลมจะเบิกกว้างตอนที่เขาคิดอะไรขึ้นมาได้

 

แย่แล้ว แจ็คสัน

ไม่ได้ชอบความรุนแรงใช่ไหมเนี่ย?

 

 

 

 

 

 

to be continued

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s