Chapter 02 : RULE 2

Title : 10 Rules of being friends-with-benefits

Pairing : jaebum x jackson

Rate : PG-13

Genre : Slash, Angst, Smut

Tag #บีสัน10ข้อ

 

 

cover_10rules02

 

 

Chapter 02

 

 

 

Rule 2: DON’T think sex is required.

 

 

หลังจบคลาสเรียนช่วงเช้า อลิซ-เพื่อนจากแคลิฟอร์เนีย ออกปากชวนให้ไปกินอาหารกลางวันที่ร้านเปิดใหม่สไตล์อิตาลี ที่อยู่ถัดจากมหาลัยไปไม่กี่ช่วงถนน เป็นการง่ายที่แจ็คสันกับอีริคจะตอบตกลง เขาสองคนมีรสนิยมการกินอาหารเหมือนๆกัน และเมื่อเป็นแบบนั้นนิโคลัสจึงว่าตาม

พวกเขากับอลิซ และเพื่อนอลิซอีกหนึ่งคนไปที่ร้านด้วยกัน อาหารถือว่าอร่อย แล้วมันก็พลาดไม่ได้ที่จะสั่งของหวานต่อ เขาเปิดเมนู แล้วหันไปถามนิโคลัสที่นั่งข้างๆกัน

 

“มึง กี่โมงแล้ววะ”

นิคยกนาฬิกาตรงข้อมือขึ้นมาดู “เที่ยงครึ่งเองมึง อีกตั้งชั่วโมง”

 

คลาสบ่ายพวกเขามีเรียนตอนบ่ายโมงครึ่ง ได้ยินอย่างนั้นแจ็คสันก็สบายใจแล้วสั่งขนมมาทานต่อ

อลิซบอกว่าชอบร้านนี้มาก ก็เลยนึกถึงแจ็คสัน อยากจะชวนให้มาทานด้วยกันเพราะรู้ว่าเขาชอบ แจ็คสันยิ้มแป้นแล้วบอกว่าเขาชอบมากเหมือนกัน วันหลังจะมาบ่อยๆ

 

“คิดเงินเลยไหม? จะได้ไม่เข้าเรียนสายกัน”

 

เขาถามเพื่อนผู้หญิงทั้งสอง ก่อนจะโบกมือเรียกพนักงานให้เช็คบิล ยอนอา, เพื่อนอลิซบอกว่าไม่แน่ใจว่าตัวเองจะเข้าเรียนไหมเพราะจะไปทำธุระ เธอบอกแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก่อนจะขมวดคิ้ว

 

“เฮ้ย!”

“อะไรยอนอา?”

“นี่บ่ายครึ่งแล้วนะ”

“ห้ะ!” ทุกคนตกใจ แล้วนิโคลัสก็แทรกขึ้นมา

“เมื่อกี้เราดูยังไม่บ่ายโมงเลยนะ”

 

มันยกโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมากดดูเวลา “เฮ้ย! บ่ายครึ่งจริงด้วยอ่ะ” แล้วยกนาฬิกาข้อมือมาดูซ้ำ “อ้าวมึง! นาฬิกากูตาย!”

 

แจ็คสันตบหน้าผากตัวเองดังแป๊ะเมื่อเจอกับความเด๋อด๋าของเพื่อน

 

“เชี่ย กูโดนเช็คสายไม่ได้นะ โดนอีกทีกูโดนนับขาดแล้วอ่ะ” เป็นคำบอกเล่าจากอีริค

 

อีริคเร่งทุกคนให้เก็บของแล้วหยิบเงินวางบนโต๊ะ บอกว่าค่อยให้มาจ่ายตัวเองกันทีหลัง ให้รีบไปขึ้นรถกันก่อน นิโคลัสแทบจะวิ่งพุ่งขึ้นไปนั่งเบาะคนขับไม่ทันเพื่อน พวกเขาส่งยอนอาที่หน้ามหาลัย และทันทีที่จอดรถเสร็จ อีริคก็แทบจะอุ้มทุกคนแล้ววิ่งเข้าตึก มันวิ่งนำทุกคนแล้วแหกปากเร่งให้พวกเขาวิ่งตามเร็วๆ

 

เป็นเวลาบ่ายโมงสี่สิบเจ็ดนาที

คลาสนี้ให้สายไม่เกิน15นาที และหลัง40นาทีคือเช็คว่าขาดเรียน

…อีริคแทบปากระเป๋าทิ้ง

เป็นสองนาทีที่เขากับนิโคลัสถูกเช็คสาย แต่อีริคที่สายเกิน2ครั้งแล้วถูกเช็คขาด มันบอกว่า ถ้ารู้อย่างนี้กูจะเหาะมาเลย วิ่งก็ไม่ทัน  อลิซเถียง ว่าวิ่งเร็วกว่านี้เธอจะหอบตายก่อน

 

แจ็คสันนั่งพัดให้ตัวเองเงียบๆ มีเสียงหอบของเพื่อนประกอบอยู่ใกล้ๆ และพอเขาปรับลมหายใจได้ ก็มีเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้น

 

‘ทำไมสาย’

 

จากแจบอม เขาหันหาเจ้าของข้อความที่น่าจะอยู่ห้องนี้แล้วก็เจอว่าหมอนั่นนั่งชิดกำแพงอยู่อีกฝั่ง แจบอมเป็นพวกเปลี่ยนที่นั่งไปเรื่อยเพราะเจ้าตัวไม่ได้นั่งกับใคร เขาก้มพิมพ์ตอบกลับ

 

‘ไปกินข้าวมา’

 

หลังส่งไปเขาเห็นแจบอมเงยหน้ามามองเขาแล้วเก็บโทรศัพท์ลง แจ็คสันก็ทำตาม นิโคลัสโน้มมาซบไหล่เขา และยังไม่หายเหนื่อยจนผ่านไปเกือบห้านาที เขาปล่อยให้เพื่อนพักบนไหล่ตัวเอง

 

 

 

 

 

‘เย็นนี้ว่างป่ะ’

 

แจบอมส่งข้อความมาอีก เขาเหลือบดูนิคที่ซบเขา เห็นว่าเพื่อนกำลังหลับตาเขาจึงพิมพ์ตอบกลับแจบอมไป

 

‘ว่าง แต่ไม่ไป’

‘ทำไมวะ’

‘เหนื่อย’

 

เขากำลังจะพิมพ์ต่อว่า ‘เมื่อวานก็เจอกันแล้ว’ แต่นิคลุกออกจากไหล่เขาพอดี เขาเลยกดตอบไปแค่นั้นแล้วเก็บโทรศัพท์ และก็ไม่มีข้อความจากแจบอมต่ออีก

 

ส่วนแจบอมก็ต้องทนอยู่กับความขัดใจของตัวเองให้ได้

เขาไม่ชอบที่ตัวเองอยู่ไม่ค่อยสุขพอมองไปที่ปากแดงจัดของแจ็คสัน อีกคนคงเหนื่อยมาก ใบหน้าถึงได้ขึ้นสีขนาดนั้น แล้วมันก็หงุดหงิดที่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรแย่ๆอยู่ในหัว เขาต้องแบ่งสมาธิไปอยู่กับการเรียนให้ได้ ไม่งั้นเขาอาจจะไม่หยุดฟุ้งซ่าน

 

เกือบครึ่งของคลาสเรียน เพื่อนที่นั่งข้างๆกันเห็นแจบอมสั่นขาตลอดเวลา

 

 

 

 

 

หลังเลิกเรียน

แจ็คสันเพิ่งเห็นว่าแจบอมมีส่งมาอีกข้อความ

 

‘งั้นกูไปคลับแล้วกัน’

เขาจึงตอบไปว่า ‘เออ ไปเหอะ’

 

ทีแรกพวกเขาสามคน อีริคกับนิโคลัส ตั้งใจว่าจะไปเดินห้างกัน แต่นึกขึ้นได้ว่ามีงานต้องส่งในวันพรุ่งนี้ พวกเขาเลยต้องล้มเลิกไปก่อนแล้วแยกย้ายกลับ

 

นิคไปแล้ว แต่อีริคยังยืนรั้งเขาไว้อยู่

 

“มีไรป่ะมึง” เขาถาม

“เออ เดี๋ยวถึงห้องแล้วกูโทรหา ทำตัวว่างๆไว้นะ”

 

อีริคเลี่ยงตอบเขาแล้วบอกอย่างนั้น

เขาก็ไม่อยากเซ้าซี้อะไรเลยตกลงแล้วถึงได้แยกย้ายกันจริงๆ

 

 

 

 

 

ประมาณหกโมงอีริคก็โทรมา

เขากำลังกดเซฟงานพอดี พอเห็นสายเรียกเข้าเขาก็คว้าไปกดรับแล้วเดินไปล้มตัวบนเตียงนอน

 

“ว่าไงมึง”

‘เออมึง…’  เสียงอีกคนฟังดูไม่ปกติเท่าไหร่

 

เขาปล่อยให้เพื่อนเงียบอยู่แบบนั้นเพื่อรอให้มันพร้อมจะพูด

แจ็คสันม้วนนิ้วกับผมหน้าม้าที่เริ่มจะยาวของตัวเองเล่น

 

‘มึงทำไรอยู่วะ’

“มึงคงไม่โทรมาถามกูแค่นี้ใช่มะ?”

‘…มึงใจเย็นดิ’

 

เขาได้ยินเหมือนเสียงอีริคจิ๊ปากใส่เขา

 

‘กูแค่สงสัย…’

“เรื่อง?”

‘มึงจำเด็กรัฐศาสตร์ที่กูเคยบอกได้ไหม’  

แจ็คสันมองขึ้นเพดานแล้วใช้ความคิดนึกถึงคนที่อีริคว่า

“เออ จำได้ ที่หมวยๆหน่อย ทำไมอ่ะ?”

‘เขาขอนอนกับกู’

“ห้ะ?” แจ็คสันหยุดนิ้วที่เล่นผมตัวเองทันที

“ไม่ใช่มึงขอเขานะ?”

‘เปล่า มึงฟังถูกแล้ว เขา ขอกู …จริงๆกูไม่อยากเล่าเพราะกลัวเขาเสียหาย แต่แม่งกูหนักใจว่ะ’

 

เสียงปลายสายฟังดูไม่สบายใจอย่างที่บอกจริงๆ แจ็คสันดันตัวเองขึ้นนั่งขัดสมาธิบนเตียงก่อนบอกเพื่อนออกไป

 

“ถ้ามึงหนักใจมึงก็บอกเขาไปเลยดิว่ามึงไม่โอเคที่จะมีอะไรด้วย”

‘ไม่ใช่หรอก กูแค่… ไม่อยากให้มีเรื่องเซ็กซ์มาเกี่ยว มึงเข้าใจไหม แบบ.. คือเราแค่ยังคุยๆกันแบบไม่จริงจัง’

 

แจ็คสันขมวดคิ้วมุ่นพยายามคิดตามเพื่อน

“คือ มึงไม่อยากผูกมัด หรือไม่อยากฉาบฉวยวะ?”

 

อีริคเงียบไปสักพัก เขาคิดว่าเพื่อนน่าจะกำลังคิดคำตอบ…

 

‘มันเอียงๆไปทางไม่อยากผูกมัดมากกว่าว่ะ มึงก็รู้  ผู้หญิงตกหลุมรักง่าย… โดยส่วนใหญ่… แล้วถ้าเกิดมารู้กันทีหลังว่าไม่ใช่ กูก็ไม่อยากกลับไปเป็นเพื่อนเขาอ่ะ เพื่อนกันมันมีเซ็กซ์กันได้หรอวะ

 

“…….”

‘ถ้าสุดท้ายไม่ได้คบกัน กูก็ยังไม่อยากนอนกับเขา’

 

“…เออ ที่มึงคิดก็ไม่ใช่ไม่ดีหรอก แต่มึงคิดมากไง มึงให้เกียรติเขาก็ดีแล้ว แต่ตอนนี้อยู่ที่ว่า ความต้องการเขากับมึงไม่ตรงกันหรือเปล่า ไม่ใช่จะคบไม่คบหรอก ฝ่ายนั้นอาจไม่คิดแบบมึงก็ได้”

 

‘อือ กูเข้าใจ’

 

“กูว่าตอนเนี้ย ที่มึงต้องทำคือคุยกับเขา บอกไปเลยว่าจะดำเนินความสัมพันธ์กันยังไง ถ้าเขาคิดว่าเซ็กซ์สำคัญ แต่มึงไม่ อันนี้ก็ต้องเคลียร์ให้ชัด”

‘กูไม่ได้มองว่ามันไม่สำคัญ’

“เออ กูรู้ว่าสำคัญ มึงถึงได้ไม่ยอมมีกับเขาไง แต่กูหมายถึงมันไม่สำคัญกับความสัมพันธ์ระหว่างมึงกับเขา ..ตอนนี้นะ ถ้าเป็นแฟนกันแล้วค่อยมี ถูกไหม?”

‘….เออ’

“ไอ้ห่า” อันนี้ด่าด้วยความหมั่นไส้

“นั่นแหละ มึงคุยกันก่อน ก็ใช่ว่าผู้หญิงจะเหมือนกันทุกคน เขาอาจจะแมนๆคุยกันไรงี้ มึงก็ทำอย่างกับจะเสียตัวครั้งแรก” แจ็คสันแซวแล้วหัวเราะออกมา นั่นทำให้เพื่อนปลายสายที่กำลังหน้ายุ่งแอบยิ้มตาม

เขารู้ดีว่าคนอย่างอีริคไม่ใช่เด็กๆแล้ว ที่จะจัดการปัญหาด้วยตัวเองไม่ได้ เพียงแต่มันอยากจะหาคนระบายให้ฟังเป็นเพื่อนคู่คิดก็พอ การตัดสินใจก็เป็นของมันอยู่ดีนั่นแหละ

 

แล้วพอวางสายจากมันไป แจ็คสันรู้สึกแปลกๆขึ้นมาเกือบจะทันที

 

ไอ้ประโยค ‘เพื่อนกันมันมีเซ็กซ์กันได้หรอวะ’ ของอีริคนี่ทำเขาแอบหน้าสั่น

ก็อยากจะบอกว่าได้ แต่ไม่อยากจะขัดฟีลเพื่อน

 

อีกอย่าง กับแจบอม ความสัมพันธ์ของเขาก็ไม่ได้ถือว่าเซ็กซ์เป็นส่วนสำคัญ

 

แต่เป็นส่วนหนึ่ง… และส่วนใหญ่ๆ

 

 

 

 

 

คืนนั้นระหว่างที่เขากำลังทำอะไรที่พอจะมีเหลือในตู้เย็นทาน มีข้อความจากแจบอมดังขึ้นติดกัน

 

‘กูกำลังกลับ’

‘ถ้าหายเหนื่อยแล้วอยากมาหากูก็ได้นะ’

 

แจ็คสันเบ้ปากแล้วกระแทกนิ้วตอบกลับ

‘กูจะนอน’

 

อย่างที่บอก เซ็กซ์ไม่ใช่ส่วนสำคัญ – แต่เหมือนแจบอมจะอดใจไม่เป็น

 

เขาคว่ำมือถือกับโต๊ะแล้วยืนรอไมโครเวฟอุ่นอาหารให้เสร็จ ระหว่างนั้นในหัวเขาก็คิดไปเรื่อยเปื่อย – เรื่องของอีริค  เด็กรัฐศาสตร์  งานที่ต้องส่งพรุ่งนี้  ร้านถ่ายเอกสาร  เสื้อผ้าที่ต้องซัก – แล้วเขาก็เบิกตากว้าง

…เขาลืมซักผ้า

แจ็คสันก้มไปใต้โต๊ะข้างตู้เย็นที่เก็บตะกร้าผ้าสำหรับซักผ้า มันมีอยู่ไม่มากแต่ก็เกินครึ่งตะกร้าแล้ว ไม่ใช่ชุดนักศึกษาที่เขาห่วง เขามีอีกชุดอยู่ในตู้ แต่เป็นชุดนอนที่ไม่เหลือแล้ว ตอนนี้เขาใส่เสื้อนักศึกษากับกางเกงขาสั้นเท่านั้น

เสียงไมโครเวฟดังพอดี เขาเลยต้องหยิบถ้วยออกมาจากเครื่องแล้วหาอะไรมาปิดครอบไว้

คงต้องลงไปซักผ้าก่อน ไม่งั้นก็ต้องนอนสภาพนี้

 

แจ็คสันหิ้วตะกร้าลงมาซักที่เครื่องซักผ้าชั้นล่างแล้วกลับห้องไปจัดการอาหารก่อนมันหายร้อน เขาเล่นโทรศัพท์อีกสักพักพอกะเวลาที่เครื่องทำงานน่าจะเสร็จแล้วเขาก็ลงมา แต่เหมือนจะเร็วไปหน่อย ตัวเลขบนเครื่องแสดงว่าเหลืออีก10นาที

เขาขี้เกียจจะขึ้นห้อง เลยเลือกล้มตัวนั่งรอจนมันเสร็จ

 

 

 

 

 

เป็นเวลาเดียวกับที่แจบอมมาถึง

ขายาวใต้กางเกงยีนส์สีเข้มย่างก้าวลงจากรถแบบไม่รีบร้อน  เขากำลังใช้มือยีผมตัวเองอยู่ ตอนกำลังเดินผ่านหน้าห้องซักผ้า เห็นใครอีกคนกำลังนั่งกอดขาอยู่บนเก้าอี้หน้าเครื่องซักผ้า และเล่นโทรศัพท์

 

แจบอมหยุดสายตาอยู่ที่ข้อเท้าขาวๆนั่น แล้วไล่ขึ้นมาเรื่อยถึงผิวเนื้อที่โผล่ออกจากใต้กางเกงและปลายเสื้อ

เขาว่าแจ็คสันน่าจะไม่เห็นเขา

แต่กับเขาคือเห็นเต็มๆ

กางเกงขาสั้นที่พออีกฝ่ายงอขาขึ้นกอดแบบนั้นก็ทำให้ปลายกางเกงมันร่นขึ้นไปอีก ชายกางเกงอ้าออก แต่ส่วนตรงสะโพกกลับรัดตึง แนบไปกับเนื้อจนหมด

แล้วไม่ต้องบอกว่าไอ้เสื้อนักศึกษาสีขาวนั่นก็พอกัน

 

แจบอมดุนลิ้นไปมาในปาก ใจเขาอยากเดินไปอุ้มแจ็คสันแล้วจับคว่ำหน้ากับเครื่องซักผ้ามันตอนนี้เลย

แต่วันนี้เขาถามแจ็คสันไปสองครั้งแล้วด้วยกัน และอีกคนปฏิเสธทั้งสองครั้ง เพราะงั้นแจบอมก็ไม่ควรจะทำ

อันที่จริง… ก็ไม่ควรตั้งแต่ที่เป็นห้องซักผ้าแล้ว

เขาเลิกคิ้วกับความคิดตัวเอง

 

เขาต้องเข้าใจว่าแจ็คสันนั้นเป็นเพื่อนที่เขามีเซ็กซ์ด้วยได้ ไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์ที่จะฟัดเอาๆเมื่อไหร่ก็ได้ที่ต้องการ  แจ็คสันไม่ใช่แบบนั้น และเขาก็ไม่ควรทำอะไรเอาแต่ใจตัวเองกับเพื่อนของเขา

 

คนแอบมองพาสายตามาหยุดที่ของขาวๆอีกรอบเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันตัวเดินกลับห้อง

 

แต่ไม่วายพานิ้วตัวเองพิมพ์ข้อความไปหาอีกคน

 

‘อยู่ห้องระวังไว้ล่ะ’

 

 

 

 

 

 

to be continued

 

chapter 00 | 01 |02 |03 | 04 | 05 | 06 | 07 | 08 | 09 | 10


 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s