Chapter 04 : RULE 4

Title : 10 Rules of being friends-with-benefits

Pairing : jaebum x jackson

Rate : PG-13

Genre : Slash, Angst, Smut

Tag #บีสัน10ข้อ

 

 

cover_10rules04

 

Chapter 04

 

 

Rule 4: DON’T encourage friends and family to hang out with your FWB

 

 

 

10:49 PM

 

แจ็คสันห้อยขาลงที่ข้างเตียง

แจบอมนั่งอยู่ตรงนั้น ข้างเตียง กับพื้น หลังพิงฟูก

เขาวางขาไว้ที่ไหล่กว้างทั้งสองข้างของแจบอม เจ้าตัวเอียงหน้าขึ้นมามอง แล้วอิงหัวไปกับต้นขาของเขา ระหว่างนั้นแจ็คสันคว้าเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นโดยมีแจบอมอยู่ระหว่างขา สภาพเรายุ่งเหยิงทั้งคู่พอๆกับเตียงนอน

 

“พรุ่งนี้วันเกิดอีริค”

 

เขาพูดขึ้นมาเมื่อนึกขึ้นได้ แจบอมส่งเสียงรับในลำคอ

 

“พรุ่งนี้ก็วันเกิดกู”

“วันเกิด?”  แจ็คสันทวนคำพูดอีกฝ่าย

“อือ วันเกิดกู”

“มึง?” อีกรอบ

 

แจบอมสูดหายใจลึกก่อนจะตอบ, “อือ วันเกิดกู พรุ่งนี้”

“สุขสันต์วันเกิด”

“ยังไม่ถึง”

 

แจ็คสันบึนปากแล้วแกล้งจิ้มนิ้วลงที่หัวของอีกฝ่ายจึกๆ เขาวางโทรศัพท์ลงไปสักที่บนเตียงอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะกางนิ้วแทรกเข้าไปในเส้นผม สางผมอีกคนเล่น แล้วในสมองก็ไม่ได้คิดอะไรอีก

 

“แจ็คสัน หัวกู”

คนถูกท้วงหยุดมือตัวเองแล้วตอบ “อือ ใช่”

 

น้ำเสียงอ้อแอ้เหมือนคนง่วงของแจ็คสัน ทำให้แจบอมต้องรีบพูดตอบไป

 

“รู้ใช่ไหมว่ากูโตกว่ามึง?”

“รู้” แจ็คสันพยักหน้า ก่อนจะขมวดคิ้ว, “แล้วโตกว่ากูมากเลยหรอ?”

“กู 24”

 

แจ็คสันชะงัก เขากำลังนับเลขอยู่ในหัว – ถ้าปีนี้แจบอมอายุ 24 ปี ก็หมายความว่าเราห่างกัน 3 ปีแม้จะอยู่รุ่นเดียวกัน เขายู่ปาก เลื่อนมือมาจับที่หน้าผากอีกฝ่ายแล้วรั้งให้เงยหน้ามามองเขา

 

“มึงซิ่วมากี่รอบเนี่ย”

 

แจบอมสะบัดหัวหนีทั้งมือแจ็คสันและคำถามของอีกฝ่าย เขาดันหลังออกจากเตียงแล้วหมุนตัวลุกขึ้นเข้าหาแจ็คสัน สอดมือไปรองที่แผ่นหลังก่อนที่แจ็คสันจะหงายลงไปกับเตียงนอน

มันเหมือนจะเป็นไปเองอย่างธรรมชาติ ขาขาวที่พาดอยู่บนไหล่เขาหล่นลงตอนเขาลุกขึ้น ก่อนมันจะมารัดอยู่รอบเอวเขาตอนที่เขาแทรกตัวเข้ามา แจ็คสันไม่ได้ตัวเล็ก ที่จริงก็เกือบจะพอๆกับเขา แต่ทำไมทุกครั้งที่แจบอมอยู่เหนือตัวแจ็คสันทีไร เขารู้สึกว่าแจ็คสันตัวเล็กทุกที

ช่วงเวลาสั้นๆที่แจบอมเผลอคิดเรื่อยเปื่อย แจ็คสันหลุดขำ

เขาเลิกคิ้ว “อะไร?”

 

แจ็คสันไม่ได้ตอบทันที

ฟันกระต่ายกัดลงบนปากล่างก่อนจะเผยอปากให้เห็นลิ้นสีแดงข้างใน

 

“กูเด็กกว่ามึงตั้ง3ปี”

 

เสียงหัวเราะคิกคักกับใบหน้าขึ้นสีทำให้แจบอมขมวดคิ้ว เขาเหลือบไปมองขวดเบียร์ที่กลิ้งอยู่ไม่ไกลแล้วคิดว่าแจ็คสันน่าจะยังไม่สร่างเมาดี ไม่ทันได้คิดอะไรต่อ มืออุ่นๆของแจ็คสันประกบที่หน้าเขาแล้วดึงให้หันกลับไปมองตัวเอง

 

“แจบอม” ,แจ็คสันเรียก

“แจบอม”

พี่แจบอม

 

เจ้าของมืออุ่นเรียกชื่อเขาซ้ำๆ เขาไม่ได้ตอบ

แจ็คสันในตอนนี้ก็คือคนเมา ปากแดงพูดสิ่งที่นึกอยากจะพูดไปเรื่อย แจ็คสันเรียกเขาอยู่อย่างนั้นสลับกับหัวเราะ

 

สุดท้าย แจบอมตัดบทสนทนาด้วยการกดแจ็คสันลงแนบกับเตียง – อีกครั้ง

 

 

 

 

 

10:18 AM

 

แจ็คสันตื่นมาในห้องตัวเองโดยที่ไม่มีความทรงจำชัดเจนพอว่าเดินกลับห้องมายังไง เขาถูกอีริคโทรมาด่า หมอนั่นบอกว่าเขาโทรไปกลางดึก ร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์เวอร์ชั่นจับทำนองไม่ได้ให้ฟังแล้วก็หลับไปคาสายระหว่างที่อีริคนั้นด่าอย่างงัวเงีย

เขามุดหัวกับผ้าห่มผืนหนาหลังจากเพื่อนวางสายไป แต่ได้ไม่นาน กลิ่นเบียร์ที่ติดตัวเขาบังคับให้เขาต้องลุกไปอาบน้ำ

 

และพระเจ้าเป็นพยาน

แจ็คสันเพิ่งรู้ตัวว่าต้นขาตัวเองถูกทิ้งรอยแดงๆไว้เกือบทั่ว เขาคำรามอยู่ได้แค่ในคอ และจ้องตัวเองในเงากระจกอย่างโมโห

 

 

 

 

 

5:50 PM

 

ความสัมพันธ์ของแจ็คสันกับแจบอม ให้นึกถึงสมบัติเซตและสับเซต

ถ้าเพื่อนทุกคนที่แจ็คสันรู้จักเป็นสับเซตของเพื่อนที่แจ็คสันสนิท แล้วอย่างนั้นแจบอมต้องอยู่ตรงไหน

 

เขาถึงกำลังกลุ้มใจอย่างหนักตอนที่จินยองเอ่ยปากชวนให้เขาไปงานวันเกิดของแจบอม ลองเป็นคนอื่นสิ ถึงแจ็คสันจะไม่ซี้ด้วยก็ต้องไปแน่นอนใช่ไหมล่ะ

 

แจ็คสันแค่ไม่อยากเอาตัวเองไปอยู่ในที่ที่เดียวกับแจบอมให้มันบ่อยนัก เขารู้ แทบจะรู้ดีเลยว่าแจบอมอันตราย  หมายถึงในทางที่ อาจทำให้แจ็คสันหวั่นไหวได้

 

แจบอมเองก็ใช่ว่าจะยินยอมให้เป็นแบบนี้ แต่หากเขาบอกไม่สนับสนุนจินยองที่จะชวนแจ็คสันมา แน่ใจได้ว่ามันจะต้องแปลกที่สุดของที่สุด

 

‘แล้วมึงเอาไง’

 

พวกเขาคุยกันทางข้อความ เป็นสิ่งที่เราเคยตกลงไว้เช่นกันว่าอย่างน้อยต้องให้อีกฝ่ายรับรู้ สถานที่ เวลา กิจกรรมของกันและกัน เพื่อที่หากเราต้องเจอกันแล้วจะได้คุยก่อนว่าต้องทำตัวยังไง – นี่เป็นกรณีที่พวกเขาเคยคิดไว้

แจ็คสันอยากบอกไปว่าไม่เอาไงทั้งนั้นเพื่อตัดปัญหา แต่ใช่ว่ามันเป็นทางออกที่ดี เขาเลยต้องคิดอยู่อีกสักพักใหญ่ๆถึงหาคำตอบมาได้

 

‘กูจะไป’

‘จะมาทำบ้าอะไร’

‘ก็วันเกิดมึง จินยองชวนด้วย กูไปก็ถูกแล้วป่ะ’

 

แจบอมทิ้งโทรศัพท์ลงข้างตัวและทิ้งหัวกับพนักพิงโซฟา ตอนนี้เขาอยู่ที่ห้องรับแขกของบ้านจินยอง ซึ่งไอ้เจ้าตัวที่ไปออกปากชวนแจ็คสันมา นั่งอยู่ข้างๆกัน

 

“เป็นไรมึง”

“เสือก”

“เอ้า ไอ้ห่านี่”

 

แจบอมโดนฝ่ามือตบเข้าที่หัวไหล่เต็มแรง จินยองบ่นพึมพำใส่เขาก่อนจะลุกไปเตรียมของต่อ โดยที่ไม่รู้ว่าแจบอมต่อประโยคอยู่ในใจไม่ได้พูดออกไปว่า ‘เสือกไปชวนแจ็คสันมาทำไม’

 

 

 

 

 

7:48 PM

 

ใกล้ถึงเวลา เพื่อนๆที่จินยองชวนไปก็เริ่มทยอยมากัน (ตกลงนี่วันเกิดใคร)  มีจำนวนไม่มาก และส่วนใหญ่แจบอมก็รู้จักผ่านจินยองทั้งนั้น หรือบางคนก็พอสนิทด้วยจากคณะเดียวกัน หรือคณะจินยองกับมาร์คบ้างปนๆกัน  

 

ทุกคนกำลังรวมกันอยู่ที่หลังบ้าน ซึ่งมีเตาปิ้งบาร์บีคิวและเนื้อตั้งเตรียมไว้อยู่ก่อนแล้ว  มาร์คมาคนสุดท้าย แต่หลังจากนั้นไม่นาน แจ็คสันก็โผล่มา

เพื่อนหลายคนพอเห็นแจ็คสันก็ส่งเสียงทักทาย เจ้าตัวแจกยิ้มไปเรื่อยตามประสาคนรู้จักเยอะ จนเจอจินยองแล้วก็เดินเข้าไปกอด ทั้งคู่คุยกันอย่างสนิทสนม …เอาจริงๆ แจบอมก็พอรู้บ้างว่าสองคนนี้สนิทกัน แต่ก็ไม่ได้แปลกใจมาก อย่างที่รู้ แจ็คสันเป็นมิตรกับคนทั่วโลก

จินยองที่โอบไหล่แจ็คสันอยู่มองไปทั่วก่อนจะเห็นเขา แล้วเดินเข้ามาหา

 

“มึงๆ ฝากแจ็คสันหน่อย กูไปเอาน้ำเพิ่มก่อน”

 

ก็อยากบอกมันว่าคนทั้งงานมีถมถืดทำไมต้องให้มาอยู่กับเขา

 

แจ็คสันยืนอยู่ข้างตัวเขาในชุดโค้ทตัวใหญ่ที่เพิ่งซื้อมา นั่นยิ่งทำให้แจ็คสันดูตัวเล็กไปอีก ทั้งที่เราไม่ได้สูงต่างกันมากเท่าไหร่

 

“มองไร”

 

ตากลมตวัดมองเขาอย่างไม่ชอบใจนัก แจบอมกำลังคิดว่าในตอนนี้แจ็คสันดูเหมือนตัวอะไร

 

“มองมึง”

“เออ กูรู้ แล้วมองทำไม”

 

แล้วพออีกคนขมวดคิ้วกดคอจนเกือบครึ่งหน้าจมไปกับคอเสื้อโค้ท

เขาถึงนึกได้  ว่าแจ็คสันดูเหมือนเพนกวิ้น

 

“ของขวัญกูอ่ะ?”  แจบอมทวงขึ้นมา

 

“ไม่มี ไม่ได้เตรียม ทำไม?”

 

เขาไม่ได้ตอบกลับไป แค่พ่นลมหายใจใส่แล้วหันมายกเครื่องดื่มในมือขึ้นจิบ เป็นจังหวะเดียวกับที่มีเพื่อนบางคนโบกมือทักแจ็คสันจากอีกที่หนึ่งไม่ไกล เจ้าตัวทักทายกลับ แล้วหันมาจับแขนเขาที่กำลังยกเครื่องดื่มอยู่เขย่าเบาๆ

 

“มึง กูไปตรงนู้นนะ”

 

ทั้งเขาและแจ็คสันหยุดนิ่ง แจบอมถือแก้วค้างอยู่อย่างนั้นแล้วเลิกคิ้ว ส่วนอีกคนก็ขมวดคิ้วแล้วเอียงคอ

 

“แล้วกูจะขอมึงทำไม?” แจ็คสันพูด เหมือนจะพูดกับตัวเองมากกว่า

 

ใช่ นั่นเป็นสิ่งที่แจบอมก็กำลังคิดอยู่

 

“เออ เผื่อจินยองถามหากู” แล้วแจ็คสันก็ตอบเอง ก่อนจะเดินทิ้งอีกคนไว้ที่เดิมไปหากลุ่มเพื่อนที่เขารู้จัก

 

แจบอมยืนอยู่ตรงนั้นกับความคิดฟุ้งซ่าน

 

 

 

 

 

– cut –

(อยู่ท้ายเรื่อง)

 

 

 

 

 

11:15 PM

 

กว่าปาร์ตี้จะจบแบบจริงจังที่ทุกคนแยกย้ายกลับไปที่พักของตัวเอง จินยองปฏิเสธการช่วยทำความสะอาดและบอกเขาว่าเมดจะมาจัดการจนเกลี้ยงก่อนมื้อเช้าด้วยซ้ำ ไล่ให้เขารีบกลับเพราะเวลานี้รถโดยสารก็น่าจะมีไม่มากแล้ว

 

ไม่รู้โชคดีหรืออะไร จินยองนึกขึ้นมาได้พอดีว่าแจ็คสันอยู่หอเดียวกับแจบอม อีกฝ่ายฝากให้แจบอมเอาแจ็คสันขึ้นรถไปด้วยเพื่อจะได้กลับไปด้วยกัน

เจ้าของรถ รวมถึงเจ้าของวันเกิดทำหน้าเนือยใส่เพื่อนจอมสั่ง ก่อนจะบอกว่าตัวเองไม่ได้เอารถมา จินยองทำหน้าเพิ่งนึกได้(อีกครั้ง) แล้วเอ่ยปากให้ทั้งคู่ค้างที่บ้านตัวเอง

 

“อย่าลำบากมึงเลย พวกกูหารถกลับเองได้”

 

 

 

 

 

11:47 PM

 

หลังจากแจบอมบอกไปแบบนั้น แจ็คสันและแจบอมนั่งจ๋องกันอยู่ที่ป้ายรถบัสเกือบสิบนาที

ใครบางคนกำลังยู่ปากและเตรียมบ่น แต่ก็มีรถมาจอดที่ป้ายพอดี แจ็คสันชะงักไปนิดหน่อยที่เห็นว่าเก้าอี้นั่งเต็มแล้ว เขาเดินตามแจบอมไปยืนโหนที่จับตรงท้ายรถ

 

“ยืนดีๆ”

 

ยังไม่ทันเอื้อมมือไปจับ แจ็คสันโดนแจบอมเตือนตอนรถออกตัวแล้วเขาเซไปชนอีกคน เขาคว้าได้แขนแจบอมที่ยกขึ้นโหนราวอยู่

 

“ก็ยืนดีแล้วนี่ไง” ขอให้ได้เถียง

แจ็คสันว่าแล้วปล่อยมือจากแขนแจบอมจะไปจับราว แต่ก็ดันเป็นจังหวะเดียวกับที่รถเบรค

คราวนี้แจบอมคว้าเขาไว้แทนก่อนจะหน้าทิ่มกลิ้งไปกับพื้นรถ แจบอมถอนหายใจแรงๆให้แจ็คสันได้ยิน แล้วจับมือแจ็คสันให้จับที่แขนตัวเองแทน

 

“บุญไม่ถึงมั้ง”

 

แจบอมว่าที่แจ็คสันจับราวดีๆไม่ได้สักที แต่พออีกคนจะดึงมือตัวเองกลับ แจบอมก็รั้งเอาไว้ไม่ให้ทำ แจ็คสันเลยจิ๊ปากใส่ไปที

 

หลังจากนั้นเราต่างคนต่างก้มเล่นโทรศัพท์ด้วยมืออีกข้างที่ว่าง แจ็คสันไล่ตอบข้อความเพื่อนๆที่เพิ่งเจอกันและบางคนก็ส่งรูปที่ถ่ายด้วยกันมาให้

ส่วนแจบอม – เขาไล่ตอบเพื่อนถึงเหตุผลที่แจ็คสันมาโผล่ในงาน ไม่ใช่ทุกคนที่ถาม แค่บางคนที่สงสัยว่าเขาสนิทกับแจ็คสัน

 

“แจ็คสันหวัง”

 

เจ้าของชื่อนามสกุลเต็มนั้นเงยหน้ามองควับ “อะไร?”

 

“ตอบว่าไง” แจบอมเปิดหน้าแชทให้อีกคนดู แจ็คสันไล่สายตาอ่านแล้วก็เม้มปากคิด

 

เอาล่ะ วนกลับมาที่ประเด็นเดิม สับเซตและเซต

เขาถอดสูตรสมการง่ายๆนี่แล้วบอกแจบอม “มึงเป็นเพื่อนกู นั่นก็น่าจะเป็นคำตอบแล้วนะ”

 

แจ็คสันพูดอย่างที่คิด แต่แจบอมกลับไม่เห็นด้วย

 

“…จริงๆแล้ว กูไม่ใช่เพื่อนมึงนะ”

“อ้าว” ,เขาขมวดคิ้วมองอีกคน

“มึงเด็กกว่ากู 3 ปี เมื่อคืนมึงยังเรียกกูว่าพี่แจบอมเลย”

 

แจบอมพูดหน้านิ่ง แต่หน้าแจ็คสันตึงไปหมดแล้ว คนฟันกระต่ายงับปากตัวเองแล้วรีบใช้สมองเค้นว่าที่แจบอมพูดเป็นเรื่องจริง เขานึกย้อนไปมาอยู่สักพักจนได้คำตอบ

 

เหมือนจะเรียกทั้งคืนด้วย

 

อีกคนปล่อยให้แจ็คสันเป็นอยู่อย่างนั้นแล้วกลับมาพิมพ์ข้อความตอบเพื่อน

 

“กูตอบว่า ก็เป็นเพื่อนกัน นะ”

 

“เออ เป็นเพื่อน” เหมือนแจ็คสันจะตอบเร็วผิดปกติ เจ้าตัวพูดเสียงแข็งแล้วเปลี่ยนจากแขนแจบอมไปจับราวโหนและหันหน้าหนีไปอีกทาง แจบอมไม่ทันได้ท้วงอะไร เพื่อนที่เด็กกว่าก็เขยิบออกห่างจากเขาไปหนึ่งช่วงตัว

 

แต่ที่ดันหนีไม่พ้นคือปลายหูแดงๆข้างนั้น

 

 

 

“ตกลงไม่มีของขวัญจริงดิ”

 

แจบอมพูดเมื่อเราโหนรถกันมาได้สักพัก อีกฝ่ายขยับมาใกล้เขาตอนไหนไม่รู้ แต่ตอนนี้แจบอมแทบจะยืนเอาหัวเกยเขาอยู่แล้ว

 

“อือ ทวงจังเลยวะ”

“ก็มึงควรให้ป่ะ” แจบอมเถียง

“มึงแคร์หรอ?”

 

เกิดเป็นความเงียบขนาดใหญ่หล่นเข้ามาแทรก

แจบอมนิ่งไปเลยพอโดนแจ็คสันถาม เพื่อนที่ตัวเล็กกว่าทำหน้าขมวดคิ้วมองอีกฝ่าย ในใจคือต้องการที่จะรู้จริงๆว่าแจบอมแคร์กับของขวัญมากจริงหรอ เพราะหากเป็นอย่างนั้น เขาเองก็จะรู้สึกผิดนิดๆที่ไม่ได้เตรียมอะไรมาให้ ที่จริง ที่เขาไปปาร์ตี้วันเกิดนั่นก็เกินคาดแล้ว

เขาก็เพิ่งจะรู้ว่าแจบอมเป็นคนเซนซิทีฟเรื่องแบบนี้

 

แต่เปล่า, แจบอมไม่ได้อ่อนไหวอะไรขนาดนั้นถ้าจะไม่มีของขวัญ เขาค่อนข้างจะยังไงก็ได้ เพราะถ้าให้เขาก็จะยินดีรับ แต่ถ้าไม่ให้เขาก็ไม่ได้ติดใจอะไร …เขาก็ชะงักไปเหมือนกันที่แจ็คสันถามว่า เขาแคร์หรอ

แจบอมรู้ตัวเองดีที่สุดว่าเขาไม่ได้แคร์

แล้วที่จริงเขาก็ไม่ได้โกรธอะไร

 

“เฮ้ย ถ้างั้นเดี๋ยวกูหาของขวัญมาให้ มึงอย่าโกรธกูนะ กูขอโทษๆ”

 

แจ็คสันปล่อยมือจากราวโหนมาจับที่แขนของแจบอมแทน เขาเขย่ามันไปมาเมื่อแจบอมยังไม่ยอมมีทีท่าอะไรอย่าง ‘ไม่เป็นไร’ ออกมาสักนิด

 

“มึงอย่าเงียบดิ ก็กูไม่คิดว่ามึงจะโกรธอ่ะ”

“มึงแคร์หรอ?”

 

คำถามเดียวกันกับที่แจ็คสันเพิ่งถามไป ทั้งที่ก็รูปประโยคเหมือนกัน แต่ทำไมเขาถึงได้รู้สึกแปลกๆขึ้นมาซะอย่างนั้น

 

เหมือนๆว่าจะเป็นความรู้สึกน้อยใจ

 

“มึงเป็นเพื่อนกู กูก็ต้องแคร์ป่ะวะ”

 

แล้วอยู่ๆเขาก็ยิ่งรู้สึกไม่ดีเข้าไปใหญ่เมื่อคิดว่าบางที …บางทีน่ะ แจบอมอาจนึกว่าเขาไม่ให้ความสำคัญกับตัวเองเท่าไหร่ …ถึงแม้ว่าเราจะเป็นเพื่อนกันแบบแปลกๆ แต่ยังไงเราก็รู้จักและเป็นเพื่อนกัน เขาไม่อยากให้แจบอมคิดแบบนั้น

 

“อือ… กูขอโทษนะ”

“ไม่เป็นไรอ่ะ กูก็แค่แกล้งมึงเล่น”

 

“…..อะไรนะ”

 

เป็นช่วงเดียวกับที่มีคนลุกออกจากที่นั่ง แจบอมดึงให้เขาเข้าไปนั่งที่ด้านในแล้วถึงยัดตัวเองตามเข้ามานั่งที่เก้าอี้ตัวนอก ไม่ได้สนใจใบหน้าของเขาที่ตึงแล้วตึงอีกใส่ตัวเอง

มันน่าข่วนหน้าสักที

แล้วเขาก็เอื้อมมือไปดันไอ้หน้าน่าหมั่นไส้นั่นเต็มแรงจนแจบอมหน้าหงายไปเลย ใจอยากกระโดดถีบขาคู่ไปเลยด้วยซ้ำ แต่ที่มันก็มีแค่นี้ เขาก็ทำได้แค่นี้

 

คนเขาหลงนึกเป็นห่วง นึกว่าน้อยใจที่ไม่ได้ของขวัญ บ้าบออะไรวะเนี่ย เอาไอ้ที่รู้สึกผิดตะกี้คืนมานะโว้ย

 

ระหว่างนึกอยู่ในใจแจบอมก็ฉวยโอกาสตอนเขาเผลอมาดันหัวเขากลับ และเหมือนจะแรงไป แจ็คสันหัวโขกกับกระจกรถดังโป๊ก

 

“โอ้ย!”

 

เกิดสงครามเล็กๆภายในรถ

 

เราดันกันไปมาเหมือนเด็กแย่งหุ่นยนต์ที่ชอบ ส่วนมากจะเป็นแจ็คสันเองมากกว่าที่สู้แรงอีกคนไม่ได้ เขาหัวโขกกระจกอยู่หลายรอบจนคนเริ่มหันมามอง กว่าจะยุติลงได้ก็เหนื่อยทั้งคู่ แจ็คสันหอบ ผมหน้าม้าฟุ้งกระจายลงมาปิดตาจนเกือบหมด พอแจบอมจะเอื้อมมาปัดให้ แจ็คสันก็ปัดมือแจบอมออกแล้วจัดการด้วยตัวเองเพราะกลัวถูกแกล้ง

หลังจากจ้องหน้ากันได้สักพัก ทั้งสองคนก็หลุดขำออกมาพร้อมกัน

 

ไร้สาระจริงๆเลย

 

ไม่มีใครพูดอะไร แต่บรรยากาศก็ไม่ได้เงียบสำหรับทั้งคู่ แจบอมเอนหลังทิ้งหัวไปด้านหลังตัวเอง หลับตาเหมือนคนเหนื่อยอ่อน แจ็คสันทำตามและพบว่าเราเสียพลังงานไปกับเรื่องไร้สาระมากพอควร

และพอถึงหอพัก แม้ว่าจะพ้นวันมาแล้วนิดหน่อย แจ็คสันก็บอกสุขสันต์วันเกิดอีกคนก่อนจะเดินขึ้นห้องตัวเองไป

 

 

 

 

 

1:28 AM

 

ก่อนนอนคืนนั้น ตอนที่พวกเขาล้มตัวลงบนเตียงและพร้อมหลับตา

มีเรื่องทำให้ต้องหลุดยิ้มออกมาและถึงแม้พวกเขาจะอยู่กันคนละที่ แต่เรื่องที่คิดก็เป็นเรื่องเดียวกัน

 

แต่ถึงอย่างนั้น แจ็คสันกลับเป็นคนเดียวที่เริ่มขมวดคิ้ว

 

 

 

 

 

 

 

to be continued

 

cut – chapter 4

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s