OS : โฮวอนไม่ยอม (hogyu)

#ฟิคโฮวอนไม่ยอม
; howon x sunggyu ;

 

 

ถ้าภาพจำของผู้ชายตัวล่ำชื่อลีโฮวอนกับลีดเดอร์ตาขีดคิมซองกยู คือคู่กัด

พูดเลยว่าใช่

 

อะไรที่ซองกยูว่าดี โฮวอนจะไม่
อะไรที่ซองกยูทำได้ โฮวอนจะขัด
โนแมทเทอร์ว่าซองกยูจะทำอะไร โฮวอนไม่เห็นด้วย

 

“ใส่ไปได้ยังไงอ่ะ”

เช่นกัน โฮวอนจิ๊ปากใส่คนแก่กว่าที่เพิ่งออกจากห้องแต่งตัวมาส่องกระจกบานใหญ่ ตาเล็กๆนั่นตวัดมองเขาขวับ

 

“เสื้อไม่มีไซส์หรอ”

อย่าได้ปล่อยไปแม้แต่นิด โฮวอนกัดไม่หยุดเรื่องคอสตูมของอีกฝ่าย แสร้งเหยียดยิ้มแล้วส่ายหน้า ไม่เห็นด้วย

 

“นี่ มันมีให้เลือกมากมั้ง ห้ะ?” ซองกยูสวน

เขาพรูลมหายใจแล้วนวดต้นคอตัวเองที่โผล่พ้นปกเสื้อแหวกกว้างขึ้นมา

แล้วเหลือบมองซ้ำอีกรอบ

 

“อะไรนักหนาฮะโฮวอน!”

 

ซองกยูอารมณ์เสีย พูดเลยว่าเรื่องมั่นหน้ามั่นโหนกซองกยูก็สู้ไม่น้อยนะ ทำไม เขาก็ดูดีจะตายไปในชุดนี้ หรือเอาจริงๆนะ ซองกยูก็ดูดีกับทุกชุดม้ะ?

 

และเพราะความมั่นสูงปรี๊ด ซองกยูจึงยอมไม่ได้แล้วปรี่ตัวเดินเข้าไปหาเด็กปากดีที่ยังจับต้นคอตัวเองไม่เลิก

 

ทำไมหูมันแดงๆ

 

“ไปเปลี่ยนกับพี่ดงอูไป”

“ไม่เปลี่ยน”

“ทำไมต้องเถียงวะ”

“วะ กับฉันหรอ!”

 

เลือดขึ้นหน้า ซองกยูลั่นเสียงดังจนโคดี้จากห้องข้างๆโผล่หน้าเข้ามาดู แต่พอเห็นว่าโฮวอนที่ถูกขยำคอเสื้ออยู่ กำลังยิ้มร่าส่งมาให้ จึงแค่พยักหน้าส่งๆแล้วทิ้งท้ายว่าอย่าทำเมคอัพเลอะ ขี้เกียจแต่งเพิ่ม แล้วผลุบหัวกลับห้องเดิมไป

 

“ยังไงฮะอีโฮวอน! เอาไง!”

 

ไม่ได้ เกิดมาเป็นผู้นำ ซองกยูจะไม่ยอมให้คนในการดูแลมาทำแบบนี้กับตัวเอง เขาโตกว่า แถมหล่อด้วย ไม่ยอม

 

เค้นหน้าดุๆออกมาก็แล้ว ขยำจนคอเสื้อเชิ้ตแหวกกว้างกว่าเดิมก็แล้ว เขย่งข่มส่วนสูงก็แล้ว

ที่เขาได้จากลีโฮวอนมีแต่รอยยิ้มปีศาจ

 

จังหวะที่ซองกยูขมวดคิ้วมุ่น โฮวอนก็แสร้งดึงตัวเองพร้อมมืออีกฝ่ายเข้าหลังม่านห้องแต่งตัวไป จนเหมือนว่าซองกยูเป็นฝ่ายผลักเขาเข้ามาเสียเอง

 

“จ- จะทำอะไร!”

ทั้งที่เป็นฝ่ายทึ้งคอเสื้อเขาแต่กลับเสียงสั่น

 

ประเด็นเลยนะ

โฮวอนไม่ชอบซองกยู

 

ไม่ชอบเสื้อที่ซองกยูใส่
มันจะปาดให้ได้ถ้วยอะไรเบอร์นี้ ปาดซ้ายปาดขวาจนอีกนิดก็หัวไหล่แล้ว

ไม่ชอบกางเกงที่ซองกยูสวม
ขาดขนาดนี้ถอดไปเลยก็ได้ วับๆแวมๆจนแทบไม่มีความหมายในการใส่มัน

ไม่ชอบเมคอัพบนหน้าซองกยู ..ไม่รู้ล่ะ ไม่ชอบ

ไม่ชอบแก้มซองกยู ทั้งที่ก็ผอมจนเกือบซูบก็ยังมีแก้มล้นๆออกมาให้เห็น

ไหนจะผิวขาวจัดของซองกยู โฮวอนยิ่งไม่ชอบ ขาวจนเหมือนไอศกรีม อยากจะเลี–

 

เออ เหตุผลที่ประกอบเป็นซองกยูวันนี้ โฮวอน ไม่ ชอบ

 

 

“แน่ใจจะใส่อย่างงี้?”

“เออ!” ทั้งที่ก็เสียงดัง แต่ฟังดูไม่หนักแน่นสักนิดเดียว

 

โฮวอนแทรกมือเข้าไปใต้ไอ้เสื้อน่าขัดใจนี่แล้วบีบเค้นไปตามลำตัวนิ่มของอีกคน อยากแกล้งไปหมด อยากให้ร้องแงไปเลย คิดจะดื้อกับเขางั้นหรอ? ไม่เปลี่ยนงั้นหรอ?

 

“ฮึ- งือ…”

เสียงต่อต้านเริ่มเปล่งออกมา

 

โทษเถอะ ร้องงี้จะให้หยุดหรือต่อ

 

“อย่านะ”

คำว่าอย่านะของซองกยูช่างชวนให้ทำต่อ

 

หน้ามืดตามัว ไม่รู้แหละ ไม่ว่าซองกยูจะทำอะไร โฮวอนไม่เห็นด้วย อย่าลืม

 

 

 แต่ระหว่างเขาเค้นตัวนิ่มๆมันมืออยู่ดีๆ ไอ้เด็กประถมซองยอลก็โผล่พรวดมา แน่นอน เสียงมาก่อนตัว คนที่กำลังปวกเปียกในกอดเขาเลยรีบถีบตัวเองออกไปทันที

 

“เฮ้ยพรรรรี่! ผมเล่นชนะซองจงละนร้ะะะ! โฮะๆๆๆ ดูเซ่ มาเชยชมชัยชนะของผมเร้ววววว!”

 

โฮวอนตีนกระตุกยิกๆ

 

 

 

 

บทสัมภาษณ์ไรไม่เข้าหูกูสักอย่าง

ของขาวข้างๆเอาแต่ขยับไปมา ล่อน้ำลายไม่หยุด ไหนจะซนยุกยิกสลับขาไขว่กันไปมาอีก ก็เออ ก็กางเกงมันขาด ก็เห็นเต็มๆเนี่ย ขาว ขาวทะลุยีนส์มาเลยโว้ย

พอใจแค่แขนเสื้อที่ยาวกอมมือเนี่ย มึงทำดีอยู่ส่วนเดียวเลย ปิดแทบมิดมือ ผ้ามึงหมดก่อนจะถึงคอเสื้อถูกมะ

 

“โฮย่า โฮย่าๆ”

 

แรงสะกิดยิกจากไหล่ขวาเรียกให้หันไปมอง นัม อูฮยอน กระซิบกระซาบทำถ้วยท้ออะไรไม่รู้พร้อมหลิ่วตามาให้ มันทำท่าเม้มแล้วกัดปากสุดแสนจะเซ็กส์(เสื่อม)ใส่แล้วพยักเพยิดไปทางอีกข้างผม

 

มึง อย่า แซว
กูห้ามเขาแล้ว เขาไม่ฟังกู

 

ส่งคำตอบผ่านสายตาเท่าที่มนุษย์คนนึงพึงจะทำได้

 

มันยิ้มย่อง คล้ายจะเย้ยว่าโฮวอนนั้นกลัวเมีย

 

กลัวหรอ อย่างลีโฮวอนเคยกลัวหรอ
นี่ กูแตะขาเมียโชว์

(โคตรนิ่ม…)

 

ซองกยูที่โดนแตะตัวก็หันมามองเขาอย่างสงสัย

ไม่มีคำตอบ ดวงตาคู่เล็กก็เลิกขึ้นพร้อมเอียงคอใส่ไปอีก

 

จะเอียงทำไม คอเสื้อก็เอียงตามมะ

 

โฮวอนเงียบ มีแต่สายตาดุๆที่ตอนนี้นิ่งสนิทเหมือนปกติ ยากจะรู้ว่าคิดอะไร เพียงแต่ชักมือบนหน้าขาขาวกลับมา

นั่นทำให้ซองกยูงง และคิดไปว่าเบบี้โฮวอนกำลังงอน

 

…เรื่อง?

เออ ไม่รู้ อยู่ดีๆก็งอน มาแตะกูละปล่อย คือ
ต้องง้อมะ

 

ด้วยมาดผู้นำที่ค้ำคอ ซองกยูหันหน้ากลับไปทางเดิมทิ้งโฮวอนกับน้ำลายหนืดที่ไหลลงคอ ตั้งใจฟังบทสัมภาษณ์ต่อไปอย่างกระตือรือร้น

อูฮยอนขำคิก

โฮวอนคิ้วกระตุก

 

 

 

จนผู้สัมภาษณ์บอกพัก10นาที

ซองกยูพลิกตัวหันกลับมามองเบบี้ที่หน้างออยู่ พยายามสบตาเท่าไหร่ก็ไม่ยอมมองหน้าเขา ผสานมือเหนือเข่าตัวเองแล้วเลี่ยงสายตากัน

ซองกยูตัดสินใจโน้มตัวต่ำลงมาเพื่อช้อนตามองไอ้เด็กที่เอาแต่ก้มหลบ

แล้วแม่ง
โอโห

ขาวไปหมด

ขาวทั่วถึงทั้งวง กระทั่งมยองซูที่นั่งอยู่ปลายแถว

 

โฮวอนนึกสาปคอเสื้อในใจแล้วกราดตามองสมาชิกคนอื่นๆที่พร้อมใจกันมองเพดานห้องทันควัน ซึ่งซองยอลไม่เนียนพอกับการผิวปากประกอบ

 

ทีมงานที่กำลังเซตกองเห็นแล้วก็ยิ้มหน่าย
เด็กพวกนี้ แกล้งเมินลีดเดอร์กันอีกและ (มันมะใช่..)

ตัวตั้งตัวตี ลีโฮวอน ทุกคนจั่วหัวไว้เช่นเดิม

 

พอหมดเวลาพัก ผู้สัมภาษณ์กลับเข้ากล้องที่เดิมอีกครั้ง คราวนี้ ซองกยูยุกยิกกว่าเดิม สมาธิถูกแบ่งมากับการเอนตัวเบียดคนที่นั่งข้างๆอย่างจงใจ มือก็ถือไมค์ไปสิ ปากก็ตอบคำถามไปสิ แต่ลำตัวซีกขวาเกือบทั้งหมดก็พยายามเบียดไปกับลีโฮวอนด้วย

ที่ทุกคนเห็นคือการก่อสงครามประสาท ที่โฮวอนเลือกใช้การนิ่งเป็นการสู้กลับ

 

โถ ช่างน่าสงสาร

ใครจะรู้ โฮวอนกำลังสู้กับตัวเอง

 

แค่ขาวก็แย่แล้ว นี่นิ่มอีก เบียดไปอีก ชุดสีดำนี่แม่งก็น่าขยี้เหลือเกิน สติเขาเหลือรับรู้ถึงขั้นไม่ได้ยินเสียงคิกคักของดงอูกับอูฮยอนแล้ว

 

ครับ ยิ้มครับ พอคำถามถูกโยนมาเขาได้แค่ยิ้มและตอบรับ ซองกยูหัวเราะชอบใจที่เขาถูกแซวว่าเหม่อลอยจนตาปิด น่ารักน่าเอ็นดูไปหมด

 

พอกันที

 

บทสัมภาษณ์จบลง

แต่เขายังเห็นกล้องยังถ่ายอยู่
จอมเซอร์วิสอูฮยอนและน้องเล็กไลน์ทั้งสามป้วนเปี้ยนหน้ากล้องไปมา เขาอาศัยจังหวะนี้ พูดขึ้นกลางปล้อง

 

“พี่คงคิดว่าชุดนี้เข้ากับพี่มากใช่ปะ?”

“โอ๊ะ”

สมาชิกที่เหลือหันมามอง ประมาณว่า เอาแล้ว นึกว่าจะไม่เอาซะแล้ว เอ้อออ เอาหน่อยๆ

 

ก็อือ” คนมั่นพยักหน้าตอบยิ้มๆ

“ใครบอกให้พี่คิดงั้นอ่ะ?”

“โอะ มาย โกว้ดดดดดดดดดด”

เสียงโห่ร้องเสริมทัพดังเป็นซาวด์ให้พร้อมหลีกกล้องให้ถ่ายเห็นศึกของโฮวอนกับซองกยูชัดๆ

 

“ย๊าา! ลีโฮวอน!”

คนแก่หน้าขึ้นสีชี้มือชี้ไม้อย่างเคย ทำเป็นสู้ไม่ได้ ทั้งที่ความจริงอยากปรี่มาคว้าคอเขาให้ตาย

“จะไม่หยุดใช่ไหม!”

“จนกว่าพี่จะใส่ชุดดีๆอ่ะ”

“นี่พี่เขาก็ใส่ดีแล้วนาาา”

“ช่าย หรูกว่าชุดย้วยๆที่หอเย้อออ”

“ช่าย ชุดก็ดีแล้ว ที่ไม่ดีน่าจะคนใส่”

 

ไอ้คนเล่นพวกเล่นพ้อง พอซองกยูพลาดพร้อมมากที่จะกระหน่ำรุมย้ำซ้ำเติมให้ลุกไม่ขึ้น ลีดเดอร์ฉีกยิ้มแบบสุดทน แก้มขึ้นสีกว่าเดิมแล้วทำเป็นเดินหนีออกจากกล้องไปขึ้นรถที่จอดอยู่ใต้ดิน

เปิดโอกาสพวกที่เหลือให้รุมเขาส่งท้ายก่อนปิดกล้อง เลวมาก และโฮวอน เลวที่สุด

 

 

 

ไม่ต้องมาเดินตาม ไม่ต้องมาแตะ

โกรธโว้ย

 

“ก็บอกให้เปลี่ยน”

“มีปัญหาอะไรมากไหมอ่ะ นี่ก็ทำอย่างกะไม่เคยใส่ จะให้ปิดคอยันเข่าทุกวันเลยไง๊?!”

“ใช่”

“ย๊าาาา!”

 

ก็เพราะทุกอย่างที่ซองกยูทำ โฮวอนไม่เห็นด้วย

เขาคว้านคอเสื้อซองกยูลงต่ำแล้วแนบปากลงไปอย่างรวดเร็วก่อนที่จะถูกห้ามได้ทัน “อย่ามาดูดนะ อ้ะ อย่าไง!”

 

“ถ้ามันลงมามากกว่านี้ ผมไม่ยอม” พูดแล้วก็เพิ่มอีกสองรอยข้างกัน

“โฮวอนอาาาา”

 

โฮวอนใช้ตัวที่หนักกว่าดันซองกยูจนหลังติดเบาะแล้วช้อนขาทั้งสองขึ้นมา ข้างนึงวางบนบ่า อีกข้างอยู่บนท้องแขนสีแทน เขายกผิวเนื้อขาวจัดนั่นมาแนบหน้าตัวเอง

แล้วก็จัดการดูดที่มันโผล่มานอกกางเกงแม่ง

 

“ถ้ามันขึ้นมามากกว่านี้ ทั้งซ้ายและขวา ผมไม่ยอม”

“ฮือ…”

“เข้าใจไหม”

“ไม่-”

“ไม่หรอ” กูดูดเพิ่ม

“ฮื้อ! พอแล้ว! เจ็บนะไอบ้า” ซองกยูพยายามใช้มือดันหน้า(ด้านๆ)ของโฮวอนออกให้ห่างจากต้นขาตัวเองอย่างยากลำบาก ความดื้ออย่างร้ายกาจคือสิ่งที่รับมือยากที่สุดของอีกคน

 

“ยอมแล้ว”

“ยอมอะไร” คิ้วเข้มขมวดแน่น

“จะไปเปลี่ยนแล้ว”

“ไม่ให้เปลี่ยน”

 

เอ๊า!!

 

“อะไรอีก!!”

“ใส่ไป อยากใส่นักก็ใส่สิ ห้ามเปลี่ยนแล้ว ผมสั่ง”

“นายมาสั่งฉั-”

“ให้ดูดเพิ่มไหม?”

 

มันขู่!!!
ต้องกลัวใช่ไหมวะ!!

 

“ไม่เอา!!!!”

 

 

 

ก็เพราะว่าโนแมทเทอร์ว่าซองกยูจะทำอะไร

โฮวอน-ไม่-เห็น-ด้วย

 

 

 

 

จบ.

————-

ขอบคุณที่ร่วมเสพ(ของขาว)ด้วยกันค่า ♡
ปล. ชุ้นหมั่นเขี้ยวแทนพี่โฮวอน

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s