OS : enter your passcode (doubleb)

 #พาสเวิร์ดดบบ .
/ enter your passcode /

ฮันบินนั่งกอดหมอนใบโตมานานแล้ว
แต่อีกชีวิตที่อยู่ร่วมกัน ไม่พูดคุยอะไรด้วยเลยสักนิดเดียว

เรื่องของเรื่อง ดงฮยอกที่ชวนฮันบินมาเที่ยวเกาะด้วยกันตอนนี้ออกไปหาของกินกับจุนฮเวอยู่ เพราะงั้น คนที่เหลือเป็นเพื่อนเขาจึงมีแค่พี่ชายของดงฮยอก เรานั่งอยู่หลังบ้านที่มีสระว่ายน้ำติดทะเล

ตอนแรก ฮันบินจะอยู่คนเดียว ดูดาวหรือทำอะไรเรื่อยเปื่อยไป แต่พี่ชายดงฮยอกก็ออกมาบอกว่าจะนั่งเป็นเพื่อนเขา

“…”

แต่จริงๆนะ ฮันบินอยู่คนเดียวน่าจะดีกว่า

เขากดโทรศัพท์ดูเป็นระยะ เผื่อไม่ดงฮยอกก็จุนฮเวจะไลน์มาหา ที่จริงฮันบินพยายามหาอะไรทำอยู่ แต่มันมีไม่มากเมื่อฮันบินรู้อยู่แก่ใจว่าพี่ชายเพื่อนกำลังจ้องเขา

“….”

ฮันบินลอบถอนหายใจ

“เบื่อหรอ”

“..เปล่าครับ”

“อือ”

พอฮันบินตอบ คนแก่กว่าก็แค่ตอบรับแล้วไม่พูดอะไรอีก ปล่อยบรรยากาศอึดอัดนี่ดำเนินต่อไป จนฮันบินอยากกระโดดลงน้ำไปเลย จะได้จบๆ

“ฮันบิน”

“ว่า?”

เขาตอบกลับด้วยความเคยชิน ก่อนจะเบิกตากว้าง หันไปมองพี่ชายเพื่อนแล้วรีบเอ่ยแก้ “อ.. เอ่อ ครับ?”

อีกฝ่ายหลุดขำนิดหน่อย
แล้วดันหลังตัวเองจากพนักเก้าอี้ขึ้นมา

“ทำตัวปกติเถอะ”

ฮันบินเกาแก้มตัวเอง พยายามมองไปทางอื่นที่ไม่ใช่ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มนั่น มันทำให้รู้สึก.. แปลกๆ

“แค่จะถาม ว่าเป็นยังไงบ้าง”

“..หมายถึง อะไรล่ะ?”

“ก็ทั่วไป ชีวิตช่วงนี้น่ะ ดีไหม? ขึ้นปีสองแล้วนี่?”

“ครับ.. ก็ไม่ได้ห่วย แต่ก็ไม่ได้ดีอะไร”

“อืม แล้ว.. เพิ่งมาสนิทกับดงฮยอกหรอ?”

คนตรงข้ามขยับตัวเปลี่ยนท่านั่ง ใช้แขนสองข้างท้าวเข่าโน้มตัวมาข้างหน้า พี่ชายดงฮยอกขมวดคิ้วเล็กๆตอนพูด ฮันบินเลยรู้สึกค่อนข้างเกร็ง

“ก็คงงั้น แบบ.. ผมเพิ่งย้ายเข้าหอ แล้วก็ได้รูมเมทเป็นจุนฮเวก็เลยสนิทกัน”

นั่นเพราะจุนฮเวสนิทกับดงฮยอก อันนั้นเขาคงไม่ต้องบอกเพราะอีกคนน่าจะรู้ดี

“เพิ่งเข้าหอ.. แล้วก่อนหน้านี้..”

“แปปนึงนะครับ”

ฮันบินได้ยินเสียงไลน์จึงก้มลงดู เป็นจุนฮเวส่งมาถามว่าอยากได้ช็อคโกโคนหรือเยลลี่มากกว่ากัน เขาพิมพ์ตอบเพื่อนไป ห่างกันวินาทีเดียว ดงฮยอกส่งมาถามอีกแชท ว่าพี่ชายตัวเองอยากได้อะไร ระหว่างมันฝรั่งอบกรอบกับเบียร์

“ดงฮยอกถามว่าจะเอาขนมหรือเบียร์”

“ฮันบินกินเบียร์ไหม?”

“ไม่ฮะ” เขาตอบโดยไม่เงยหน้า เตรียมกดพิมพ์ตอบเพื่อน

“งั้นเอาน้ำอัดลม ขนมไม่เอาครับ”

ดงฮยอกส่งสติกเกอร์เป็นคำตอบว่ารับทราบ ฮันบินวางโทรศัพท์ลงอย่างเดิม เงยหน้ามาก็เจอพี่เขามอง อยู่ก่อนแล้ว

“ยังไม่หัดกินเบียร์อีกหรอ”

“ก็.. ไม่อยากนี่”

ฮันบินไม่เข้าใจว่าทำไมถึงสู้สายตาอีกคนไม่ได้ แค่เขามองมายิ้มๆ ฮันบินก็ต้องมองไปทางอื่นตลอดเลย

“เอ้อ.. แล้วที่ว่าเพิ่งย้ายเข้าหอ”

“อื้อ?”

“ก่อนหน้านี้ทำไมไม่ย้ายล่ะ”

“ตอนแรกว่าจะไปกลับเอา แต่หลังๆเริ่มไม่ไหว แล้วก็ขี้เกียจตื่นเช้าๆด้วย”

เขาตอบแล้วก็บีบหมอนที่กำลังกอดไปด้วย รู้สึกอยากให้สองคนนั้นกลับมาเร็วๆ เขาไม่อยากตอบอะไรแล้ว

แต่หลังจากนั้น ก็ไม่มีคำถามอะไรอีก ฮันบินเหลือบมองดู ก็เห็นว่าพี่เขาเอนหลังนอนมองท้องฟ้าไปแล้ว ฮันบินรู้สึกโล่ง มุดหน้ากับหมอนจนจมแล้วล้มลงนอนบ้าง

โห..

“ดาวสวยจัง..”

ท้องฟ้าที่มืดสนิททำให้แสงของดวงดาวพริบพราวระยิบระยับเต็มไปหมด มันสวยมากๆจนหลุดพูดออกมา บางดวงสว่างมากจนเหมือนว่าอยู่ใกล้แค่นิดเดียว

“อยากได้ไหม”

เสียงแหบเอ่ยกลับมาทำเขาหลุดภวังค์ ฮันบินเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังยิ้ม จึงค่อยๆหุบมันลงแล้วตอบกลับเสียงเบา

“พี่เอื้อมถึงหรอ”

“หึ..”

ฮันบินไม่กล้าเอาหมอนที่กอดบังหน้าไว้ออก เขาเห็นปลายหางตาว่าพี่ชายของเพื่อนลุกขึ้นยืน คนตัวสูงขยับเล็กน้อยแล้วหันมาทางเขา

“พี่ไปเข้าห้องน้ำแปปนึงนะ”

ฮันบินไม่ได้ตอบ แค่พยักหัวขึ้นลงรับรู้ คนแก่กว่าเอื้อมมือมาลูบหัวเขาสองทีแล้วเดินผ่านไป

แต่ความอุ่นจากฝ่ามือยังคงอยู่ที่หัวของฮันบินอยู่เลย..
เผลอๆมันลามมาที่หน้ากับหูฮันบินด้วย

ไม่ทันได้คิดอะไร เสียงไลน์ดังขึ้นอีกครั้ง ฮันบินเด้งตัวขึ้นมาคว้าโทรศัพท์แต่กลับไม่มีแจ้งเตือนขึ้น เสียงดังขึ้นอีก เขาจึงรู้ว่าไม่ใช่ของเครื่องเขา แต่เป็นอีกเครื่องที่อยู่บนเก้าอี้ของอีกคนนึง

dhyuk : พี่ น้ำอัดลมเหลือแค่เป๊ปซี่อ่ะ เอาป่ะ?

Jhoe K : พี่ ฮันบินแม่งไม่อ่านไลน์วะ รอนานละเนี่ย

ฮันบินดูโทรศัพท์ตัวเองอีกรอบ เลยรู้ว่าเครื่องไม่มีสัญญาณ จะรอให้พี่เขาออกมาก็กลัวเพื่อนจะรอนานเข้าไปอีก

“พี่ฮะ! ดงฮยอกไลน์มาอ่ะ! เครื่องผมมันไม่มีสัญญาณ!”

เขาตะโกนเข้าไปในบ้าน แล้วก็ได้เสียงตะโกนตอบกลับ

“ฮันบินเข้าไปตอบเลย”

พอเจ้าของอนุญาต ฮันบินเลยหยิบมันขึ้นสไลด์หน้าจอแต่ว่าดันติดรหัสผ่านไว้
ดงฮยอกรัวไลน์มาอีกหนึ่งชุด

“พาสเวิร์ดอะไรอ่ะ!”

เขาขมวดคิ้วจ้องแป้นตัวเลข ง้างนิ้วรอกดหลังตะโกนไปอีกหนึ่งรอบ พอได้ยินคำตอบ ฮันบินกลับหยุดชะงักไป

“พี่ใช้รหัสเดิม”

รหัสเดิม..

จู่ๆ หัวใจของฮันบินก็เต้นแรงมากๆ แรงจนฮันบินยังกลัวเลย เขาเม้มปากแน่นไม่กล้ากดรหัส ในหัวมีแต่คำว่า รหัสเดิม ดังซ้ำๆ

dhyuk : ย่าห์! จะไม่เอาใช่ไหมเป๊ปซี่เนี่ย!

ต.. แต่ต้องตอบไลน์อ่ะ

นิ้วขาวๆค่อยๆบรรจงกดจิ้มตัวเลขสี่หลักลงไป สิ้นสุดตัวสุดท้าย มันก็เด้งเข้าโปรแกรมแชททันที

รหัสเดิมของพี่จีวอน…
ก็คือวันเกิดฮันบินเอง

dhyuk : ย่าห์! จะไม่เอาใช่ไหมเป๊ปซี่เนี่ย! 21:38

read . 21:40 ปกติพี่จีวอนกินแต่สไปร์ทนี่

dhyuk : ฮันบิน? ละพี่กูอ่ะ 21:40
ช่างมัน ตกลงเป๊ปซี่คือ? ไม่เอา? 21:41

read. 21:41 เอามาก็ได้ เผื่อไว้
          21:41 พี่จีวอนเข้าห้องน้ำ

พอกดส่งข้อความ ฮันบินก็รีบวางโทรศัพท์ทันที เพราะว่าจีวอนเดินกลับมาแล้ว

“ดงฮยอกว่าไง?”

“ก.. ก็ถาม ว่าเอาเป๊ปซี่แทนได้ไหม ผมตอบไปแล้วว่าให้ซื้อมา”

“อ๋อ”

อยู่ๆก็เกลียดการพูดน้อยของพี่เขา..
เกลียดที่มองฮันบินด้วย ฮันบินไม่ชอบเลย

“ฮันบิน”

เสียงแหบนั่นเรียกเขาอีกแล้ว ฮันบินเงยหน้ามองแบบใจหวั่นๆ ยิ่งเห็นรอยยิ้มแบบนั้นอีก..

“สองปีที่ผ่านมา.. มีคนใหม่หรือยัง”

.

.

.

.

“ไม่มีหรอก”

“งั้น.. พี่ ขอจีบอีกรอบนะครับ”

จบ.

ฟิค doubled เรื่องแรกค่ะ แฮ่
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ♡♡♡

สวัสดีปีใหม่ค่ะ ´ ▽ `

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s