SF : เจ้าหมีแดเนียล (Seongwoo/Daniel)

 

Fandom : Produce 101 

Pairing : OngSeongwoo/KangDaniel

Rate : PG

 

Screen Shot 2560-05-30 at 9.36.34 PM

 

เราเจอกันครั้งแรกในวันเลือกอันดับ บอกตามตรง ผมสีชมพูกับเสียงเจื้อแจ้วของอีกฝ่ายทำให้เขาต้องหันไปมองอยู่หลายครั้ง

ไม่ใช่เรื่องยากที่จะมองหาแดเนียล คนที่อัธยาศัยดีกับรูปลักษณ์โดดเด่นแบบนั้นมองหาง่ายจะตาย

หรือเพราะเขาอยากจะมองหาด้วยก็ไม่รู้นะ

 

แดเนียลหน้าตาดี บุคลิกก็ดี เราสูงต่างกันเพียงหนึ่งเซนฯและเป็นเขาที่สูงน้อยกว่า ถึงอย่างนั้นซองอูก็ยังรู้สึกว่าแดเนียลน่าสนใจ ดึงดูด ไม่รู้สิ คงเป็นเพราะรอยยิ้ม ความสามารถ หรือวิธีที่เดิน ไม่ก็ทั้งหมด

 

เขากลับมาตามดูประวัติข้อมูลของอีกฝ่าย จนไปเจอกับไอจีของอีกคน แล้วก็ต้องยอมรับ ว่าแดเนียลมีสเน่ห์ตามแบบเด็กวัย 21 มีทั้งความเป็นผู้ชายแมนๆและความน่ารักแบบเด็กทั่วไป เขาไล่ดูทั้งรูปและวิดีโอที่แดเนียลลงเอาไว้ กว่าจะรู้ตัว เขาก็ไล่ดูจนหมดพร้อมกับอาการปวดแก้มเพราะยิ้มตลอดเวลา

 

และเมื่อเรามาเจอกันในทีม sorry sorry เขาตั้งใจเอาไว้ว่าต้องรู้จักกับแดเนียลมากขึ้นให้ได้

 

“ฉันว่ามันเหมาะกับพี่ซองอู​นะ”

 

แดเนียลพูดขึ้นมาเมื่อเราสองคนถูกยกชื่อให้เป็นตำแหน่งเซนเตอร์

เขาสบตากับอีกฝ่ายแล้วอดรู้สึกดีไม่ได้ที่แดเนียลสนับสนุนเขา ใจอยากจะยิ้มให้ปากฉีกไปเลยแต่ก็ต้องเก็บไว้

 

“แต่คนมักบอกว่ามองหน้าฉันแล้วอึดอัดอ่ะ”

 

เกิดเสียงหัวเราะขึ้นทั้งทีม รวมถึงคนผมชมพูในเสื้อสีชมพูตรงข้ามเขาด้วย

ทำไงดี องซองอูรู้สึกเอ็นดูไปหมด

 

 

 

หลังจากเราใช้เวลาอยู่ด้วยกัน (หมายถึงตอนซ้อม) ซองอูยังพบอะไรอีกหลายๆอย่าง

แดเนียลเป็นน้องเล็กของบริษัท นิสัยขี้อ้อน ติดพี่ มันจึงติดตัวมาด้วย และนั่นยังทำให้เวลาแดเนียลไปเจอใครที่เด็กกว่าก็จะเอ็นดูเขาไปหมด น้องมักจะมีรอยยิ้มให้กับทุกคนเสมอ นี่ก็คงเป็นนิสัยอีกอย่างที่เขาว่าน้องน่ารักมากๆ

อ่า พักหลังเขาติดเรียกแดเนียลว่าน้องไปแล้ว แค่ในใจนะ ก็แดเนียลน้องมากๆเลยนี่นา ไม่ว่าจะตอนยิ้มหรือเม้มปากจนดันแก้มขึ้นมา หรือตอนโดนดุก็ยังทำหน้าน้องใส่

 

“มันดีนะ แต่ควรจะดีกว่านี้”

 

น้องเม้มปากแล้วพงกหัวรับคำ ที่จริงเขาไม่ได้อยากดุ แต่แดเนียลดูใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่เลยตอนนี้ อีกคนเต้นผิดตรงจุดเดิมซ้ำๆ

 

ฮยอนบินเข้ามาพูดแทรก “ไม่เป็นไรนะพี่ ถ้าท้อให้ดูผม”

 

เจ้าเด็กตัวสูงพูดขำๆ ทำให้แดเนียลหันไปยิ้มแล้วยกมือขึ้นตบบ่าอย่างหยอกล้อ ก่อนจะกลับมายืนผสานมือตามเดิม

 

“ผมขอพักแปปนึงได้ไหม”

“เอาสิ”

 

แดเนียลขอพัก แล้วเมื่อเขาอนุญาตเจ้าตัวก็ปลีกตัวออกไปนั่งดื่มน้ำที่มุมห้อง เขาได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างนั่นที่นั่งหันหลังให้ มองจากมุมนี้แดเนียลเหมือนลูกหมีโตเต็มวัยชะมัด แล้วยิ่งเมื่อพี่จงฮยอนตามไปนั่งข้างๆแล้วน้องมันเอนตัวไปซบ ยิ่งเหมือนลูกหมีเข้าไปใหญ่

 

“เหนื่อยอ่ะพี่”  เขาได้ยินเสียงทุ้มบ่น

 

“ไหวไหม อยากกลับไปพักสักหน่อยเปล่า?”

 

พี่จงฮยอนลูบไปตามหน้าของแดเนียลที่ซบอยู่ตรงไหล่ตัวเอง สายตาเป็นห่วงของคนเป็นพี่ฉายชัดออกมา แดเนียลส่ายหัวรัวๆ ก่อนจะเปลี่ยนมาวางคางบนไหล่พี่แทน แล้วใช้ดวงตาช้อนมองลีดเดอร์ของทีม

 

“ไหวครับ แต่ขอพักแปปนะ”

 

รอยยิ้มอ้อนๆคงทำพี่จงฮยอนยอมอย่างง่ายดาย

อย่าว่าแต่พี่จงฮยอนเลย เป็นเขาก็ยอม

 

ซองอูยืนมองภาพน้องอ้อนพี่ตรงมุมนั้นอยู่เงียบๆ – เขาคิดกับตัวเอง

เขาเริ่มรู้จักแดเนียลมากขึ้น อาจจะกล้าพูดว่าสนิทกันนิดหน่อยแล้ว ไม่ได้เทียบกับใคร แต่เป็นกับเขาเองในช่วงแรกที่เรายังขัดเขินกันอยู่ เพราะงั้นเขาถึงไม่ได้คิดว่าความสัมพันธ์ของเรามันดำเนินช้า

แค่ความคิดงี่เง่าในบางครั้ง, ที่เขาก็อยากให้แดเนียลอ้อนเขาบ้าง

 

ว่ากันตามตรง เขาไม่ค่อยปิดบังอะไรเท่าไหร่ในการเข้าหาอีกคน เพียงแต่ก็ไม่ได้โจ่งแจ้ง แค่รู้สึก.. เขาแค่รู้สึก ว่ามีบางอย่างยังขวางกั้นเขากับแดเนียลเอาไว้อยู่

 

ไอ้บางอย่างก็คือการที่แดเนียลมักยืนห่างจากเขาเสมอ การที่แดเนียลหลีกเลี่ยงการมีสถานการณ์ร่วมกับเขาสองคน  ถ้าเป็นไปได้ แดเนียลจะหาคนที่สามและสี่เข้ามาเพิ่ม น้องไม่ยอมอยู่กับเขาใกล้ๆ หรือถ้ารู้ตัวว่าเขาจะเข้าใกล้ อูจินมักเป็นเหตุผลในการหยิบยกขึ้นมาให้เจ้าตัวหนีไปหา

หรือถ้าหากอูจินไม่ได้อยู่ตรงนั้น แค่เป็นใครสักคนก็ได้ที่แดเนียลสนิท

 

เขาค่อนข้างหงุดหงิดกับพฤติกรรมนี้ของแดเนียล

เราคุยกันหรือส่งยิ้มให้กันได้ตามปกติถ้ามีคนอื่นอยู่ด้วย แต่ไม่ใช่กับตอนอยู่กันลำพัง

 

“เฮ้ย พี่ทำอะไรอ่ะ ไม่เอา”

 

เสียงแดเนียลโวยวายดึงให้เขาหยุดความคิดตัวเองแล้วหันไปมอง พี่จงฮยอนกำลังพยายามทำอะไรสักอย่างกับผมของแดเนียล ซึ่งเจ้าตัวก็ดูขัดขืนไม่เบา

 

“น่ารักดีออก”

“ไม่อาววว”

 

แล้วแดเนียลก็ยอมหยุดโวยง่ายๆแค่เพราะพี่จงฮยอนเบิ่งตาใส่ น้องเม้มปากแล้วทิ้งแขนลงข้างตัวอย่างขัดใจ ปล่อยให้พี่เขาจัดการมัดจุกผมสีชมพูของตัวเองอย่างมีความสุข

จนเสร็จ จุกผมน้อยๆก็อยู่บนหัวของแดเนียล

แดเนียลทำหน้าดื้อใส่พี่แต่ได้แค่รอยยิ้มเอ็นดูกลับมา ก่อนเจ้าตัวจะเหลือบตามองมาทางเขาที่ยืนจ้องอยู่ แล้วพอรู้ว่าเขากำลังมองก็รีบหันหน้ากลับไปทางเดิม

 

ซองอูอยากจะตาย

นั่นน่ารักเกินไป

 

เมื่อกลับมาซ้อมต่อ ทีนี้ กลายเป็นซองอูที่ใจไม่อยู่กับตัวซะเอง จุกผมนั่นทำเขาเต้นผิดอยู่เรื่อย แต่ว่าถ้าเป็นไปได้ เขาขออยู่ในใจ – ว่าอยากให้แดเนียลมัดจุกทุกวัน

 

แต่เหมือนจะขอมากไป

หลังจากนั้น นอกจากจะไม่มีจุกผมแล้ว แดเนียลก็เซตผมแทบทุกวัน …ให้มันได้อย่างนี้

 

ความน้องค่อยๆจางหาย เหลือแต่คุณแดนที่แสนจะเท่ขาดใจ

 

นั่นกลับมาทำให้เขาคิดถึงประเด็นหนึ่งซึ่งยังคงติดค้างคาอยู่ในใจของเขามาตลอดตั้งแต่วันแรก ว่าคังแดเนียลเป็นบุคคลประเภทไหน ระหว่างให้ความรัก หรือถูกรัก

 

ใช่ เพราะทุกครั้งที่ได้แสดงไม่ว่าจะซ้อมเล็กหรือซ้อมใหญ่ สเน่ห์หนุ่มบีบอยสุดเซ็กซี่ก็ถูกปล่อยออกมาเต็มๆ หรือตอนที่ต้องจริงจังขึ้นมาแดเนียลก็กลายเป็นคุณแดนที่แค่นั่งนิ่งๆก็ทำให้นูน่าทั้งหลายใจสั่นได้

แต่ในเวลาปกติแดเนียลก็เป็นน้องคนนึง เป็นเจ้าแก้มอ้วนอารมณ์ดีขี้เล่น เป็นทั้งลูกหมีและลูกแมวที่ขี้อ้อน สเน่ห์ที่ต่างกันอย่างที่สุดของทั้งสองร่างนี้เลยทำให้เขายังต้องเดินหน้าไปอย่างช้าๆ เพื่อรอความมั่นใจ

 

ซองอูอยากให้ความรักแดเนียล แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่ต้องการจะรับ แล้วเขาจะทำยังไง

 

 

 

 

เมื่อจบการแสดงในทีม sorry sorry เราทุกคนเหนื่อยล้าและพากันทยอยกลับห้องพัก เขานึกขึ้นมาได้ตอนวางกระเป๋าว่าลืมของไว้ที่ห้องซ้อม เขาบอกคนอื่นให้รับรู้ว่าจะกลับไปเอาแล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกมา

นั่นทำให้เขารู้ว่าแดเนียลยังอยู่ที่ห้องซ้อมโดยที่ไม่ได้เปิดไฟ

 

“อ้าว แดน”

“พี่?”

 

เจ้าตัวนั่งชันเข่าอยู่กับพื้นแล้วพิงหัวกับผนังห้อง หยีตามองมาที่เขาซึ่งเป็นคนเปิดสวิตซ์ไฟ

 

“ทำไมอยู่นี่ล่ะ?”

 

เขาถาม, จริงๆเขาน่าจะรู้อยู่แล้ว แดเนียลคงเหนื่อยและเครียดกับสิ่งที่เพิ่งผ่านมา ใบหน้าดูอิดโรย รอบตาน้องดูแดงๆแต่ไม่มีน้ำตาสักหยดให้เห็น เขาเข้าใกล้อีกคนช้าๆ เผื่อว่าแดเนียลจะไม่ต้องการให้เขาอยู่ที่นี่

แต่น้องคงจะเหนื่อยเกินกว่าจะหนีเขาแล้ว แดเนียลยอมให้เขานั่งลงข้างๆ แล้วยิ้มบางๆให้เขา อีกคนยังอยู่ในชุดสูทและเชิ้ตปลดกระดุมเหมือนบนเวที แต่ความหงอยที่แผ่ออกมาทำให้คุณแดนเหมือนว่าจะไม่อยู่ตอนนี้

มีแต่เจ้าลูกหมีที่ดูอ่อนล้าเหลือเกิน

 

“ฉันก็เป็นพี่นายนะ เป็นเพื่อนนายด้วย”

 

เขาบอกแดเนียล เพื่อให้อีกคนรู้สึกสบายใจที่จะอยู่กับเขามากขึ้นอีกนิด ดวงตาช้ำๆมองเขาแล้วพงกหัวรับรู้ เม้มปากอย่างเคยตัวจนแก้มดันขึ้นมา – บรรยากาศที่นี่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย

 

เขายื่นมือไปให้แดเนียลจับ น้องมองมันนิ่งๆเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนจะลดขาที่นั่งชันเข่าลงแล้วส่งมือมาวางบนมือของเขา น้ำหนักที่ลงมาไม่เต็มมือนัก เขาเลยจับเอาไว้ให้มั่น กุมมันไว้และบีบเบาๆ อย่างน้อยแดเนียลก็ควรจะรู้ว่ายังมีเขาอยู่

 

“ฉันอยู่ตรงนี้เสมอ ถ้านายไม่สบายใจ”

 

แดเนียลเอาแต่มองมือที่เรากุมกัน

ไม่รู้ว่าน้องมันจะรู้สึกเหมือนเขาไหม ว่ามันทั้งอุ่นและชื้นหัวใจแปลกๆ เขาไม่อยากปล่อยมือนี้ไปถ้าเป็นไปได้

 

เขาไล้นิ้วโป้งไปมาเบาๆ เพราะอยากให้แดเนียลผ่อนคลาย

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็วันใหม่แล้ว …นี่ ถ้ามีแมวอยู่ตรงนี้จะสบายใจขึ้นไหม ฉันเป็นให้ได้นะ หรือว่าไง?”

 

เขายกมืออีกข้างขึ้นมากำหลวมๆไว้ข้างแก้มเหมือนแมว ก้มตัวลงไปมองแดเนียลแล้วส่ายหัวไปมาให้ดูน่ารัก จนน้องหลุดขำแถมยิ้มจนตาหยีไปหมด

 

“อะไรน่ะ… ฉันตลกหรอ ไม่น่ารักหรอ?”

“น่ารักสิ น่ารักจะแย่แล้ว”

 

ที่จะแย่น่ะแดเนียลต่างหาก ขำจนหน้าแดงไปหมดแล้ว

 

เขาทำเป็นไม่พอใจแล้วนั่งเอาหลังพิงผนังหันไปทางอื่น แดเนียลยังขำไม่หยุดแต่ก็กระตุกมือที่จับกันไว้เบาๆเรียกความสนใจ

 

“ขำนิดเดียวเอง ไม่โกรธนะคุณแมว”

 

คุณแมวแทบจะยิ้มปากไปถึงรูหูอยู่แล้วถ้าแดเนียลสังเกต

เขาหันกลับไปก็เจอกับรอยยิ้มน้องเข้าเต็มๆ แถมเจ้าตัวยังขยับมือของเราไปมาอีก

ซองอูจะเหลืออะไรล่ะตอนนี้

 

ก็แมวเลยสิ

 

 

 

 

 

หลังจากเหตุการณ์นั้น เราก็พบว่าเราชอบการอยู่ด้วยกัน

สำหรับแดเนียลเขาไม่รู้ว่าเจ้าตัวรู้ตัวไหม ว่าพฤติกรรมที่ชอบหลีกเลี่ยงเขานั้นหายไปแล้ว แดเนียลเริ่มติดเขามากขึ้น เราคุยกันมากกว่าเดิม ชอบนั่งข้างกัน ยิ้ม หัวเราะ และจับมือกันเพื่อขอกำลังใจ

 

เขาเกือบจะให้ความหวังตัวเองแล้ว

 

แต่จะให้ความชัดเจนอะไรได้ในเมื่อแดเนียลทำมันเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่เราจับมือหรือยิ้มให้กัน

ถัดจากเขาแดเนียลก็ไปให้คนอื่นนั่งตัก ไปซบไหล่คนอื่น ไปเป็นคุณแดนให้คนนู้นคนนี่

 

เอาเข้าจริง, มันเป็นเหมือนการเดินคลำทาง ในที่ๆมีแสงสว่างตรงปลายทางแต่มืดไปหมด

 

เซ้นส์บางอย่างบอกเขาว่าแดเนียลรู้ รู้ถึงสิ่งที่เขาทำลงไปและทุกๆอย่าง แต่เพียงเพราะนี่คือแดเนียล แดเนียลที่อัธยาศัยดี นิสัยดี น่ารักกับทุกคนทั้งพี่และน้อง และแม้ว่ามันเหมือนจะมีบางอย่างระหว่างเราหรือสายตาที่เขาใช้มองอีกคนก็ตาม

 

นี่คือความชัดเจนบนความไม่ชัดเจน

ให้ตายสิ – เขาไม่ชอบมันเลย

 

 

 

 

 

“พี่ซองอู”

 

ระหว่างพักแดเนียลเข้ามาเรียกเขา เจ้าตัวเพิ่งเปลี่ยนสีผมเป็นน้ำตาลอ่อน ไม่ใช่สีชมพูพีชอีกต่อไปแล้ว และมันยิ่งดูคุณแดนเข้าไปอีก

 

แม่งเอ้ยปวดใจ

 

“ดูคลิปนี้ดิ น่ารักมากอ่ะ”

 

น้องยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าแล้วนั่งเบียดไหล่เขาเพื่อจะดูด้วยกัน เขาต้องเรียกชื่อตัวเองซ้ำในหัวสองรอบเพื่อดึงสายตาตัวเองออกจากจุดใต้ตาของอีกคนไปที่หน้าจอ ซึ่งเป็นคลิปลูกแมวประมาณสิบกว่าตัว

 

“ฮือ น่ารักจัง อยากกลับไปหาแมวที่บ้านเลย”

“ที่นี่ก็มีฉันไง”

 

ด้วยความอิจฉาล้วนๆทำให้เขาพูดออกไป

อยากได้สายตาที่เต็มไปด้วยความรักนั่นมาเป็นของตัวเอง เขาไม่ยอมให้แดเนียลจ้องแต่แมวในคลิปนั่นหรอก เขาเลยเอาหัวไปไถตรงแถวๆไหล่น้องมันซะ

 

“แงงงง คุณแมวของแดเนียล”

 

ซึ่งก็ได้ความเอ็นดูจากน้องเต็มๆ แดเนียลวางโทรศัพท์ลงแล้วเอื้อมมือมายีแก้มเขาแทน

 

“คุณแมวๆ ไหนขอมือสิ”

“แมวนะ ไม่ใช่หมา”

“เอ้า แมวก็ขอได้นะ พี่นี่ไม่รู้เรื่องเลย”

เขาดันหัวออกมาจากไหล่แดเนียล “ว่าฉันหรอ?”

“เปล่าาา ไม่ได้ว่าคุณแมวเลย อย่าดุดิ”

 

แดเนียลทำตาปริบแล้วเม้มปากใส่เขา

อีกแล้ว เขาแพ้เหลือเกินกับสีหน้านี้ เหมือนลูกหมีทำความผิดเลย อยากจะฟัดแก้มชะมัด

 

“ไม่อยากเป็นแมวแล้วอ่ะ”

“อ้าว ทำไมอ่ะ”

 

เขาเท้าแขนไปด้านหลังของแดเนียล แล้วซ้อนไหล่กับไหล่อีกคนให้เราชิดกันกว่าเดิม แล้วแดเนียลก็เอียงคอมองมาที่เขา

 

“ไม่อยากเป็นคุณแมวแล้วเป็นไรดี?”

“เป็นคนเลี้ยง”

“ไม่มีแมวนะ แล้วจะเลี้ยงอะไรล่ะ”

 

“เลี้ยงแดเนียล”

 

“….”

 

เป็นครั้งแรกเลยมั้งที่เขารุกอีกคนตรงๆแบบนี้ แดเนียลนิ่งไปเลย เขาก็ได้แต่นั่งมองอีกคนนิ่งๆ และในเมื่อน้องไม่ตอบอะไรกลับมา เขาเลยก้มลงไปซบตรงไหล่น้อง ปลายจมูกเขาแตะอยู่ตรงหัวไหล่พอดี

 

“จะเลี้ยงอย่างดีเลย ถ้าไม่ดื้อ”

 

เขาพูดเสียงเบา หลับตาลง แล้วแดเนียลก็ตอบกลับเสียงเบาเช่นกัน

เหมือนว่ารอบตัวตอนนี้มันไม่เหลืออะไรเลย แต่เราก็ยังคุยกันเบาๆ

 

“พูดอะไรเนี่ย”

“ก็อยากเลี้ยงจริงๆนี่  ไม่ได้หรอ”

“พี่เป็นอะไรของพี่เนี่ย”

“…แล้วแต่”

 

เขาแค่นหัวเราะก่อนจะผละออกมา แดเนียลยังหันมาทางเขาอยู่แต่หลุบตาต่ำไม่ได้มองเขา เขาเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะไม่เคยพูดตรงๆแบบนี้ แต่การกระทำและหลายๆอย่างเขาก็ชัดเจนมาตลอด

 

เขาโยนหินถามทางมาเยอะแล้ว ถ้าแดเนียลจะไม่ตอบอะไรกลับมา เขาก็คิดว่าควรจะพอ

 

“ไปซ้อมแล้วนะ”

 

บอกทิ้งท้ายแค่นั้น แล้วเขาก็เดินออกมา

 

 

 

 

 

แน่นอน ไม่มีสมาธิ

ไม่ใช่แค่เขาแต่รวมถึงแดเนียลด้วย เราทำได้ดีแต่ไม่ถึงที่สุด สมาธิครึ่งนึงถูกแบ่งไปมองกันและกัน ใช่ เขาหมายถึง ผลัดกันมองเวลาที่อีกคนไม่ได้สนใจ จนเมื่อหมดเวลาซ้อมเขาก็เป็นคนแรกที่เก็บของแล้วเดินออกมาจากห้อง

 

มันไม่ได้ดั่งใจไปหมดเมื่อทำอะไรก็ตาม หมอนไม่อยู่ถูกที่ ไม้แขวนเสื้อดึงไม่ออก น้ำอัดลมในตู้เย็นหมด

เขาแทบหัวเสียเข้าไปอีกเมื่อกลับเข้าห้องพักมาแล้วไม่เจอแดเนียลอยู่บนเตียง

เขาถามหาจากคนอื่น ไม่มีใครตอบได้ว่าแดเนียลอยู่ที่ไหน ตึกมันก็มีอยู่แค่นี้ เขาจะบ้าตายอยู่แล้วถ้าแดเนียลไม่โผล่มาให้เขาเห็นภายในหนึ่งชั่วโมง

 

ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้ แต่มันก็ไม่ต่างจากที่เขาคิดไว้ซะทีเดียว

 

เขาเป็นห่วงความรู้สึกอีกคนว่าตอนนี้จะเป็นยังไง และมัวทำบ้าอะไรที่ไหนอยู่ถึงได้ไม่กลับห้องมาสักที

 

เขาอยู่ไม่ติดที่ เมื่อแดเนียลยังคงไม่กลับมา เขาออกเดินหาทั่วตึก แทบจะทุกห้องที่แดเนียลน่าจะอยู่ สุดท้ายเขาก็เจอ

แดเนียลนั่งอยู่ ตรงบันไดหนีไฟ หัวพิงราวและหลับสนิท

 

เขาอยากจะโมโหให้มากกว่านี้ แต่มันโล่งใจมากกว่าที่เห็นอีกคน ไม่รู้ไปยังไงมายังไงถึงได้มานั่งอยู่ตรงนี้ แต่เขาก็ค่อยๆนั่งลงข้างๆกัน มองดูใบหน้าตอนหลับของอีกคนอยู่แบบนั้นก่อนจะเอื้อมมือไปปลุกให้ตื่น

 

แดเนียลลืมตามาเจอเขาก็หลับตาลงไปใหม่

เขาหันมาก้มมองเท้ารอให้น้องตื่นดี  ที่จริง ไม่แน่ใจเท่าไหร่ว่าแดเนียลอยากจะตื่นมาเจอเขา

 

ขอโทษครับ” แดเนียลพูดเสียงอยู่ในคอ

“เผลอหลับไปน่ะ”

 

“เอาเถอะ” เขาตอบ

 

เสียงขยับตัวดังก้องเบาๆในห้องหนีไฟนี้ เขารู้ว่าแดเนียลขยับนั่งเพราะเสียง เขายังคงมองเท้าของตัวเอง

 

“มาตามผมหรอ”

“อือ”

 

ขอโทษนะครับ

 

เจ้าตัวเอ่ยขอโทษอีกครั้งด้วยเสียงหงอยๆ ใจเขาบางไปหมด อยากหันไปบอกว่าเขาไม่ได้โกรธอะไรเลยแต่แค่เป็นห่วง – แต่หลังจากเรื่องวันนี้ เขาคิดว่าเขาควรจะเงียบ ถ้าเขาแสดงอาการอะไรออกมาอีก น้องมันคงจะอึดอัด

 

“คิดมาก ก็เลยมานั่งตรงนี้”

 

แดเนียลพูด เราต่างคนต่างมองเท้าตัวเอง อยู่ตรงบันไดหนีไฟชั้นเดียวกับห้องพัก เสียงทุ้มของแดเนียลก้องเบาๆไปทั่ว แล้วเขาก็รู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุให้น้องมันมาอยู่ที่นี่

 

“ขอโทษที่พูดไม่ดีด้วยครับ”

 

คำขอโทษครั้งที่สาม,

เกินจะทนได้ เขาเลยหันกลับไปมอง

เจ้าลูกหมีทั้งหน้าตาสลดทั้งคอตกจนน่าสงสาร เขานึกไม่ออกว่าแดเนียลพูดอะไรไม่ดีกับเขา เขาจับไหล่กว้างของอีกคนแล้วบีบเบาๆ ก่อนเขาจะได้พูดอะไรแดเนียลก็ถามขึ้นมาก่อน

 

“พี่โกรธหรือเปล่า”

 

แดเนียลยังคงใช้น้ำเสียงหงอยๆพูดกับเขา เขาเลยต้องรีบตอบน้องไป

 

“โกรธอะไร ไม่ได้โกรธ ทำไมถึงคิดว่าโกรธล่ะ”

 

ก็…

 

แดเนียลชะงัก ปากที่เคยเป็นที่กล่าวถึงจนทำให้สินค้า sold out ค่อยๆเม้มเข้าหากันอย่างไม่มั่นใจ ดวงตาเรียวกลอกไปมาอย่างเลิ่กลั่ก เขาบีบไหล่น้อง เพราะรู้สึกได้ว่าน้องเกร็งไปหมด อีกคนถอนหายใจ ก่อนจะหลับตาแล้วพูดออกมา

 

“ก็โกรธ ที่ผมทำเป็นไม่รู้อะไรเลย แถมยังไม่เคยชัดเจน…”

 

“….”

 

“ผมก็แค่… ไม่รู้สิ ไม่เคย… ผมสับสน… สับสนมากเลยครับ”

 

“ไม่เป็นไร..”

 

ระหว่างที่เราทิ้งความเงียบให้ก่อตัวสักพัก แดเนียลก็พูดบางอย่างออกมา

 

แต่ไม่ได้ไม่ชอบพี่นะ

 

สิ้นคำว่านะเหมือนเขาจะสิ้นใจลงไปด้วย

ใจเขาแทบจะระเบิดอยู่แล้ว ให้ตายเถอะ

 

“ผมแค่.. ยังไม่มั่นใจ”

“ไม่มั่นใจเรื่องอะไร ชอบฉันน่ะหรอ?”

 

“ชอบผู้ชายต่างหากครับ”

 

เวร…

ตายห่าล่ะ

 

เขามองใบหน้าคิดไม่ตกของอีกคนแล้วก็ยิ่งรู้สึกผิด หัวสมองเขานึกกลับไปถึงช่วงแรกๆที่แดเนียลพยายามหลบเขาต่างๆนานา

นั่นคงเป็นเพราะอีกฝ่ายตกใจที่เขาเข้าหาอย่างเปิดเผย

 

เขาอยากตบหน้าตัวเอง เขาแค่เคยคิดว่าแดเนียลจะยอมรับรักเขาไหม แต่ไม่เคยได้คิดถึงจุดแรกที่ว่าแดเนียลจะชอบผู้ชายไหม

 

เวรแล้วองซองอู มึงมัน…

 

“ผมเลยสับสน… ไม่นิดหน่อยล่ะ มากๆเลย”

 

เจ้าลูกหมีพูดแล้วงับปากตัวเอง ก้มหน้าจนคางแทบติดอกเหมือนคนรู้สึกผิด ทั้งที่ตัวเองไม่ได้มีความผิดอะไรแท้ๆ เขานี่แทบอยู่ไม่สุข แม้ว่าภายนอกจะนิ่งก็ตามแต่ในใจเขากุมขมับแล้วกุมขมับอีก อยากจะตบตัวเองสักพันทีที่ทำให้เด็กมันว้าวุ่นขนาดนี้

 

“แต่.. ถึงจะไม่เคยชอบผู้ชาย แต่ก็รู้ตัวเองว่าชอบพี่.. ชอบเหมือนตอนที่ชอบใครสักคน”

 

“….” ช่วยด้วย เหมือนตายซ้ำๆ

 

“ชอบ แค่ชอบไปหมด ไม่รู้ว่าชอบอะไรบ้างแต่ก็อยากอยู่ด้วย อยากให้พี่เป็นคุณแมวของผม อยากมีพี่ แค่นี้แหละครับ

 

ช่วยซองอูด้วย

เหมือนหัวใจจะไม่ทำงานแล้ว

 

แดเนียลพูดจนจบก็ชายตามองเขาเล็กน้อย แล้วก็หลบตาไปทางอื่นอย่างสู้ไม่ได้ เจ้าลูกหมียกขาขึ้นกอดแนบอกแล้วซุกหน้าลงไป พูดเสียงอู้อี้ออกมา

 

“ผมพูดแล้วอ่ะ พี่พูดบ้างสิ”

 

แดเนียลต้องเข้าใจว่าเขากำลังช็อคอยู่

จนเขาลืมไปแล้วว่าเขากำลังโอบไหล่น้อง และพอน้องขยับขึ้นนั่งถึงนึกขึ้นได้ เขาปล่อยแขนออกแล้วนั่งเหยียดขาเท้าแขนไปด้านหลังตัวเอง

 

น้องมันสารภาพขนาดนี้แล้ว เขาจะทำยังไงได้

 

“ฉันชอบนายตั้งแต่แรกแล้ว… คิดว่าไม่น่าจะมีไรให้พูดนะ”

“อย่าขี้โกงซี่”

 

ดวงตาเรียวตวัดมามองเขาพร้อมขมวดคิ้ว ซองอูก็ได้แต่นึกเอ็นดูอยู่ในใจ เขายิ้ม และแดเนียลก็ทำหน้าดื้อใส่ (เขาชอบจังเลย)

 

“ก็ชอบ ชอบไปหมด ชอบแดเนียล จะให้พูดไรอีก”

“ไม่เอาแล้ว”

 

“แต่ทีแรกที่เครียดน่ะ เพราะไม่รู้ว่าแดเนียลจะเป็นประเภทไหนมากกว่า”

“…ประเภทไหนยังไง?”

“ก็ประเภทแบบ…” เขานึกคำที่จะใช้กับอีกคน “เป็นคนเลี้ยง หรือถูกเลี้ยง”

 

“…ไม่เข้าใจ”

 

“เป็นผู้ชายหรือเป็นผู้หญิงอ่ะ”

เป็นผู้ชายสิ

 

อ้าว ชิบหายละ…

รู้สึกเหมือนแผ่นสะดุด เหงื่อตกเล็กๆ ช่วยซองอูด้วย

 

“…หมายถึง เป็นรุกหรือรับอ่ะ” สุดท้ายเขาจึงใช้คำพูดตรงๆ เผื่อเราจะสื่อสารกันผิด

 

“อ๋อ…”

แดเนียลทำหน้าเข้าใจ งั้นที่ตอบมาเมื่อกี้ก็คงเข้าใจผิดจริงๆ…

ซองอูรู้สึกหายใจทั่วท้องขึ้นมาหน่อย เพราะถึงเขาจะไม่มั่นใจ แต่เขาก็ไม่ได้เตรียมใจไว้ถ้าแดเนียลจะเป็นฝ่ายคนเลี้ยงขึ้นมาจริงๆ

 

“เรื่องนั้นน่ะ..”

“….”

“ผมยังไม่รู้เลยครับ”

 

เขากลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ก็จริงที่ว่าน้องไม่เคยชอบผู้ชาย เพราะงั้นก็คงไม่แปลกที่จะยังสับสน แถมยังมาโดนเขาเข้าหาแบบนี้ ก็คงจะมีขวัญเสียไปบ้าง

 

แต่จู่ๆแดเนียลก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ วางมือเท้าแขนลงที่ข้างตัวเขา และถึงตัวเองจะเป็นฝ่ายพุ่งเข้ามาใกล้ขนาดนี้แต่ก็ไม่ยอมสบตาเขาเลย ดวงตาเรียวหลุบต่ำ และเม้มปากอย่างไม่มั่นใจ

 

“ขอผม.. ลองได้ไหม”

 

กุมใจแปป

น้องรุกหนักมาก ที่น้องมองต่ำก็เพราะจ้องปากของเขาอยู่ ซองอูเผลอเลียปากเมื่อมองไปที่ริมฝีปากสีสดที่อยู่ใกล้อย่างที่ไม่เคยมาก่อน แม้ว่าเขาจะอยากประกบปากลงไปมากแค่ไหน แต่วันนี้คังแดเนียล เจ้าของริมฝีปากนี้ กำลังจะขอลองกับเขา

ลมหายใจอุ่นร้อนลดลงบนปากเราทั้งคู่ เป็นเขาที่ค่อยๆขยับระยะห่างให้น้อยลง ก่อนจะหยุดตอนจมูกเราปัดชนกัน เขารอดูอาการของอีกฝ่าย แดเนียลยังคงนิ่งและเหมือนรอให้เขาจูบลงไป

 

นี่เป็นเวลาที่เขาไม่อยากให้ผ่านไปเลยสักวินาทีเดียว เมื่อปากเราสัมผัสกัน เขาก็ไม่ต้องการให้โลกหมุนอีกต่อไปแล้ว

 

แดเนียลกดจูบอย่างอ้อยอิ่งและเชื่องช้า แล้วเอื้อมมือมาจับที่หน้าของเขา เขาปรับองศาหน้าเพื่อจะชิดกับแดเนียลมากขึ้น ดูดดึงเบาๆให้อีกคนกล้าที่จะทำอะไรมากกว่านี้ เขาแตะลิ้นไปที่มุมปากอีกคน และแดเนียลรู้ว่าต้องทำอะไร น้องเปิดปากออกแล้วให้เขาเข้าไปอย่างว่าง่าย ก่อนจะรู้ตัว เราสองคนขยับมาแนบชิดกันมากขึ้นเรื่อยๆจนแทบไม่มีช่องว่างเหลืออยู่อีก

เขาไม่รู้ว่าแดเนียลรู้ไหม แต่ไอ้ท่าที่เรากำลังนั่งกันอยู่นี่ไม่สะดวกเอาซะเลย

 

เขาดันตัวเองขึ้นแล้วพลิกตัวไปคร่อมแดเนียลไว้ ค่อยๆดันให้แดเนียลถอยไปติดกับกำแพง โดยที่เราไม่ได้ผละออกจากกัน มันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆเมื่อแดเนียลสอดมือเข้ามาขยุ้มผมเขา เสียงจูบดังปนกับเสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันไปทั่ว ในหัวเราลืมไปแล้วว่าที่นี่คือบันไดหนีไฟ

 

“ฉันว่าเรา.น่าจะ.หยุด.ก่อนนะ”

 

เขาพูดโดยเว้นแต่ละคำด้วยจูบหนักๆบนปากแดเนียล

คงไม่ดีถ้าใครบางคนเกิดนึกอยากจะเดินขึ้นบันไดหนีไฟตอนนี้ ซึ่ง ถึงแม้เขาจะพูดอย่างนั้น แต่ปากแดเนียลก็ยากจะละออกมาจริงๆ

 

จนเขากดจูบเป็นครั้งสุดท้ายแล้วผละออกมา แต่แดเนียลก็เผลอยื่นหน้าตามเขามาด้วยเหมือนยังไม่อยากหยุด ปากแดงช้ำเผยอออกแล้วหยาดน้ำใสที่เชื่อมระหว่างเราก็ย้อยลงที่มุมปากเราทั้งคู่ เขาจูบซับลงไป แดเนียลก็ทำอย่างเดียวกันเมื่อเขาผละออกอีกรอบ

 

เสียงหอบหายใจดังก้อง แดเนียลหน้าแดงแข่งกับสีปากตัวเองจนน่าหมั่นเขี้ยวไปหมด เขาอยากหอมแก้มน้องใจจะขาด แต่มันมีอีกอย่างนึงที่ต้องลุ้นมากกว่า

 

“ตกลงว่าไง..”

 

เขาพูดเร่งเอาคำตอบ แดเนียลยังปรับลมหายใจอยู่เลย และก็ช่วยไม่ได้ที่ในหัวเขาตอนนี้มีแต่อยากจะจูบแดเนียลซ้ำๆ แต่เขาก็ต้องทน

 

“ได้คำตอบไหม”

“…”

 

แดเนียลส่ายหน้า

 

แทนที่เราจะหัวเสียแต่กลับดันยิ้มออกมาแล้วขำออกมาพร้อมๆกัน

ก็เล่นจัดไปซะชุดใหญ่ขนาดนั้น แต่กลับไม่ได้อะไรเลยนอกจากจะรู้แค่ว่ามันรู้สึกดี

ขาขยี้ผมแดเนียลจนยุ่งแล้วน้องก็ส่งหน้าผากมาอิงกับของเขา เรานั่งหน้าผากชนกันอยู่เงียบๆ แต่ไม่ได้มีความอึดอัดอะไร

แล้วพอเขาเผลอยิ้มเพราะคิดอะไรไร้สาระในหัว แดเนียลก็ยกมือฟาดแขนเขาเบาๆ เขายิ่งยิ้มเข้าไปอีกและน้องก็ตีเขาไม่หยุด

ไม่มีเหตุผลเลย แต่เราก็ทำอยู่อย่างนั้นจนเหนื่อยทั้งคู่

เขาเป็นคนบอกให้กลับห้องพักกันได้แล้ว น้องก็ว่าง่ายและส่งมือมาให้เขาจับ

 

เราเดินจับมือกันกลับห้อง

 

ถึงแม้ตอนนี้มันจะยังไม่มีคำตอบในเรื่องนั้น แต่เขาว่าสักวันก็คงชัดเอง

 

ที่สำคัญคือเรามีกันต่างหาก ใครจะเลี้ยงจะถูกเลี้ยง ไว้ค่อยว่ากันละกัน

 

 

 

 

 

 

Special-

 

 

“พี่แดเนียล อยากกินหนม”

 

“พี่แดเนียลลล พาไปห้องซ้อมนู้นหน่อยสิ”

 

“พี่แดเนียลล สอนท่านี้หน่อยยย”

 

พี่แดเนียลลลลลลลลลล

 

อือ

คงลืมคิดไปว่าที่นี่มันแหล่งรวมผู้ชายสายดอกไม้

 

บ้าที่สุด เจ้าลูกหมีของเขาแทบจะแตะมือผลัดเป็นคุณแดนตลอดทั้งวันเมื่อรายล้อมไปด้วยพวกเด็กๆ ไม่พออีก ตอนซ้อมก็ยังจะเท่เอามากๆ ถึงปากจะแดงจนมองเห็นจากดวงจันทร์ก็ยังเท่

 

ไอ้เรื่องหยุมหยิมอย่างส่วนสูงที่ต่างกันหนึ่งเซนฯ ไหล่กว้างหกสิบ กับแรงต่อยที่มากกว่าเขาอยู่หนึ่งร้อยเริ่มกลับมาทำให้เขาคันในใจ

 

แดเนียลจะผัวขึ้นเรื่อยๆแบบนี้ไม่ได้

ซองอูจะทำยังไงดีครับ

 

ถึงปากจะบอกว่าไม่สำคัญเท่าเรามีกัน แต่ซองอูก็อยากจะเป็นผัวมากกว่าเมียนะโว้ย

 

เกรี้ยวกราดอยู่ในใจ

 

“แดเนียล”

 

เขาเรียกแดเนียลที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จให้ขึ้นมาหาเขาบนเตียง ตอนนี้คนอื่นก็กำลังอาบน้ำและอยู่กันข้างนอก แดเนียลปีนขึ้นมาหาเขาแล้วยอมนอนลงบนตักที่เขาตบฝ่ามือลงไปอย่างว่าง่าย

 

“ชอบเป็นคุณแดนนักหรอ” เขาเปิดประเด็น

 

“เปล่าสักหน่อย”

“เปล่าอะไร ก็เห็นอยู่”

“นั่นเพราะผมเป็นคุณแดนอยู่แล้วหรือเปล่า คุณแมว

 

แดเนียลสวน แล้วเขาก็รู้สึกจุกเบาๆ…

 

“แต่ชอบให้เป็นลูกหมีมากกว่านี่”

“ก็เป็นลูกหมีด้วย” แดเนียลพูดอย่างเอาแต่ใจ

 

“ไม่เอา เลือกสักอย่าง ไอ้เด็กโลภมาก”

 

น้องยู่ปาก ทำหน้าดื้อ แล้วซุกเข้ามากอดเขาเอาไว้แทน (โอ้ย ใจบาง)

 

“ไม่เลือก จะเป็นคุณแดนด้วย เป็นลูกหมีด้วย”

 

“คังแดเนียล”

“ฮื้อ อย่าดุ”

 

“ก็พี่ชอบแดนแบบลูกหมีนี่นา” เขาพูดเสียงอ่อน แล้วลูบผมที่กำลังชื้นไปด้วย

แดเนียลที่ซุกเขาอยู่เงียบไป แล้วค่อยๆผละออกมาพูดกับเขา

 

“แต่ผมชอบพี่ทั้งหมดเลย”

“….”

“ทั้งตอนเป็นคุณอง เป็นซองอูคนกาก เป็นพี่ซองอู เป็นคุณแมว”

“….”

 

“ชอบหมดเลยนะ”

 

โอ้ย ไม่ไหวแล้ว เรียกรถพยาบาลที

ถ้าจะอ้อนขนาดนี้ กูจะเป็นอะไรก็ได้ครับบนโลกใบนี้สำหรับแดเนียล

 

จะผัวแค่ไหนก็ได้ พี่ยอมแล้ว ขอแค่เป็นลูกหมีของพี่ก็พอ

 

(กุมใจ)

 

 

 

 

 

The end

 

 

 

11 thoughts on “SF : เจ้าหมีแดเนียล (Seongwoo/Daniel)

  1. มันดีมากๆเลยค่ะ *ร้องไห้* เหมือนค้นพบสมบัติ โอ่ยยยยย ตามหาองเนียลมานานมากกกกกมากกกมากกกกกกกกกกกก เรื่องนี้ตรงใจสุดๆเลย แต่งน้องแดนได้ออกมาเป็นน้องแดนสุดๆ เด็กผู้ชายที่มีภาพลักษณ์เท่ๆ แต่ความจริงแล้วเป็นเด็กไร้เดียงสา ฮืออออออออ ชอบความไร้เดียงสาแบบบอยๆของน้องมากกกก อ่านแล้วอินมากๆเลยค่ะ ฮืออออออออ ชอบความเป็นลูกหมีน้อยของพี่อง อยากอ่านคาแรคเตอร์แบบนี้อีกอ่ะ แง น้องแดนน่ารักๆๆๆๆๆ แบบเด็กผู้ชายคนนึง ชอบมากๆเลยค่ะ รออ่านเรื่องต่อๆไปนะคะ ;——-;

    Liked by 2 people

  2. กราบค่ะ โอ๊ยมันดี ดีจนไม่รู้จะดียังไงแล้ว ฮื่อ ทั้งเขินทั้งฟิน น่ารักไปหมดดดด อ่านแล้วแบบเห็นเป็นฉากๆ รู้สึกอินมาก อยากจะฟัดคุณแดนจริงๆ พิอ๋งดูชอบน้องจริงจัง บุคลิคดูเป็นอ๋งดีอ่ะ โอ๊ย ชอบมากค่า

    Liked by 1 person

  3. ขำ ความตัดพ้อขององอะ ดาเนียลเหมือนมีปุ่มon /off เดี๋ยวโหมดน้องหมีบ้าง เดี๋ยวก็โหมดคุณแดน ไม่แปลกถ้าองจะตัดพ้อบ่อยๆ 555

    Liked by 1 person

  4. ขออนุญาตขำซองอูคนกากก่อนค่ะ..55555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555 ตอนที่พึ่งนึกขึ้นได้ว่าน้องไม่ได้ชอบผู้ชายเราหลุดขำเลยอ่ะ นี่มัน….5555555555555 ฮื่อออ ชอบอ่ะ ลูกหมียังไงก็ยังเป็นลูกหมีของพี่เขาอยู่ดีไม่ว่าจะกลายเป็นคุณแดนของใครต่อใครก็ตาม ตอนแรกที่น้องไม่เข้าใกล้คือน้องกลัวพี่เขามากแน่ๆ รู้สึกพี่องแกชัดเจนกับความรู้สึกดีค่ะ แล้วน้องก็รู้มาตลอด ชอบที่บอกว่าน้องชอบทำหน้าน้อง คือแบบ เราเข้าใจคำว่า ทำหน้าน้อง มากเลยอ่ะเพราะเราเห็นน้องยิ้มเรายังเอ็นดูมากเด้อ แล้วพี่ซองอูจะเอ็นดูน้องขนาดไหน โหย ตอนที่จูบกันที่บันใดหนีไฟแบบลืมไปเลยว่าที่นั่นคือบันใดหนีไฟ แล้วความในใจขององซองอูนี่มัน คนกากชัดๆ เลย 5555555555555555555555 นี่ตอนที่พี่มันแบบ เออ ลืมคิดว่าน้องไม่ชอบผู้ชายเรานึกถึงหน้าตอนที่ไปวัดพลังเสร็จเลยอ่ะ ชอบๆ ชอบมากๆ เลยค่ะ
    ปล. รู้สึกเหมือนเจอขุมทรัพย์เลยเด้อสำหรับองเนียลที่มันองเนียล…ㅠ ㅠ

    Liked by 1 person

  5. ชอบ มาก ค่ะ
    ก่อนอื่นคือวางคาร์ได้ดีตรงใจเรามาก ๆ ชอบความกลาง ๆ คือเป็นผู้ชายกันอะ ไม่ออกสาวหรือแมนเกิน แดนน่ารักในแบบที่เรามองแดนเลยค่ะ น่ารักแบบชายหนุ่ม ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดีกับใจ #อวยหน่อย ส่วนอ๋งก็กากบ้าง หล่อบ้าง เป็นคนขี้เล่นแต่ว่าตรงไปตรงมา
    ดำเนินเรื่องดีค่ะ มีความต่อเนื่องและเห็นความเปลี่ยนแปลงของทั้งสองคน จากที่ห่างกัน มาใกล้กันมากขึ้นถึงฉากบันไดหนีไฟ ชอบตอนคุยกันมาก ๆ มันดูเป็นธรรมชาติมากเลยค่ะ และก็ตอนจูบกัน เราอ่านไปก็หายใจไม่ออก ฮืออออออ จูบเก่งทั้งคู่เลยนี่นา ;///;
    มุมมองของเราที่มีต่อคู่นี้ก็คงประมาณนี้แหละค่ะ คือหาข้อสรุปไม่ได้ว่าใครเลี้ยงใครแน่ และทั้งสองก็มีทั้งมุมหล่อ มุมน่ารัก อย่างบรรทัดนี้ที่ว่า ‘ที่สำคัญคือเรามีกันต่างหาก ใครจะเลี้ยงจะถูกเลี้ยง ไว้ค่อยว่ากันละกัน’

    Liked by 1 person

  6. ตามมาอ่านต่อหลังจากอ่านอูซอบไปTvT
    คุนคะ ขอกอดหน่อย ฮือๆๆๆๆๆนี่มันดีเกินไปแล้วววว นี่มันฟิคที่ตามหา เป็นทุกอย่างแบบที่ชอบเลย
    เราก็เคยสับสนว่าคุนแดนจะเป็นคุนแดนหรือคุณหมีกันนะ
    แต่แล้วก็ มันไม่จำเป็นเลย เพราะเราชอบเขาไปแล้ว
    พี่ซองอูคะ คุณแมวคะ TwT ได้น้องหมีไปครองเลยนะคะแงงงงงงงง
    น้องหมีตอนสารภาพนี่ มันช่างน่ารักอะไรขนาดนั้นT-T ขำพี่องอ่ะ555555555555เครียดอย่างเดียวว่าน้องเป็นแบบไหน ฮื่อ เอ็นดูน้อง ผมเป็นผู้ชายสิ

    คุณจะเข้าใจความรู้สึกดีใจที่ได้อ่านฟิคดีๆมั้ยนะคะ เราแบบซึ้งในตัวเองมาก เก่งจริงๆที่หาฟิคดีๆแบบนี้เจอ น้ำตาคลอ ชอบมากๆๆๆจริงๆค่ะ ขอบคุณมากๆเลยนะคะที่แต่งออกมาให้อ่านกัน TwT

    Liked by 1 person

    1. แย่แล้วค่ะเขินจนนอนไม่หลับแล้ว555555 ฮือ ขอบคุณมากเลยนะคะที่เข้ามาอ่านแล้วก็สำหรับกำลังใจดีๆ แง 💛

      Like

  7. ไม่ไหวแล้วกวสหบหสกวไยไ ยิ่งตอนคุยกันที่บันไดหนีไฟ นั่งเขินสลับกับขำเหมือนเป็นบ้า ฮือออๆๆๆๆ ความคิดคุณองคือหนึ่งในความสับสนของเรา ไม่รู้จะลูกหมีหรือจะเป็นคุณแดน แต่ก็ชอบแบบนี้นะ ที่ไม่หวานเกินทั้งคู่ ต่างคนต่างมีมุมเท่ๆ เพราะเค้าก็เป็นผู้ชายนี่หน่า แล้วโอ้ยดูเค้าตอบกลับมา!!! พูดมาได้ว่าชอบคุณองทุกร่าง ใจบางมากอยากวิ่งชนกำแพงตาย ฮือออหไไลกง พูดไม่รู้เรื่องแรง แงงงเราชอบคู่นี้มาก แล้วก็อ่านฟิคแบบสลับโพไปเรื่อยเลย55555 พอเจอเรื่องนี้มันแบบ ใช่มากๆ ภาษาก็ดี น่ารักกกก ขำคุณองทั้งเรื่องเลยเวลาหวีดคุณแดน55555555

    Liked by 1 person

  8. น่ารักมากกกก กี้สสสส เขินน้งแดเนียล เขินนน เหมือนตัวเองเพนพระเอก เจ้าลูกหมีของพรี่ อยากอมโว้ยยยยยไยยไยๆยๆ

    Liked by 1 person

  9. น่ารักมาก น่ารักไปหมดเลยค่ะ ทางนี้อ่านแล้วก็ต้องกัดปากกลั้นเสียงหวีดร้องไปด้วย ฮืออออออ ดีจังเลย /กุมใจ/

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s