HE IS #ongniel

 

Fandom : Produce 101 WannaOne

Pairing : OngSeongwoo / KangDaniel

 

 

HE-IS.jpg

 

 

 

 

“แฟนเก่าพี่เป็นไง”

 

เขาถามผม อย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

ด้วยน้ำเสียงเรียบๆเหมือนกันกับประโยคที่เขาใช้ถามถึงรสชาติอาหารเช้า หนังที่ดู หรือเพลงที่ผมชอบ เขาไม่มีอาการผิดปกติ เป็นเพียงคำถามที่ไม่มีนัยยะหรือความต้องการอื่นแอบแฝง

เพียงแต่เราเพิ่งคุยกันเรื่องหนังสือเล่มหนึ่ง – มันว่าด้วยเรื่องความลับ และในหน้าแรกของบทความทรงจำ, คนเขียนมันได้กล่าวถึง ‘รักแรก’

 

บางทีผมอาจจะควรแปลกใจนิดหน่อย ที่เขาถามถึงรักครั้งเก่า ไม่ใช่รักครั้งแรกอย่างที่หนังสือว่า

 

“แจฮวานบอกว่าหน้าเหมือนผม”

อ่าฮะ แจฮวาน”

ผมทวนชื่อบุคคลที่สามจากเขา คิม แจฮวาน – เพื่อนรัก เพื่อนเก่าเพื่อนแก่ ทำไมผมนึกไม่ออกกันนะว่านอกจากหมอนั่นแล้วแดเนียลจะไปรู้มาจากใครได้

 

“แต่ถ้าจำไม่ผิด แฟนเก่าพี่เป็นผู้หญิง”

ตาของเขาไม่ได้ละจากหน้าหนังสือมาที่ผม นั่นเลยยิ่งทำให้ผมรู้สึกว่าแดเนียลเพียงแต่ทำมันไปเหมือนอย่างนั้นล่ะ เหมือนถามเรื่องทั่วไป

เจ้าตัวเองก็ไม่ได้เป็นคนคิดเล็กคิดน้อยหรืออะไรสักเท่าไหร่หรอก ก็นิสัยแบบผู้ชาย แดเนียลมักพูดด้วยความรู้สึกซื่อๆ ถ้าจะถามซองอูล่ะก็นะ

เพราะงั้นผมเลยผ่อนหลังตัวเองทิ้งกับเบาะโซฟา พาดแขนอ้อมหลังของเขาบนพนักพิง “อือฮึ เป็นผู้หญิง”

“น่ารักไหม?”

 

“น่ารัก” ,ผมตอบตามจริง

ผมค้นหาเธอให้มากเท่าที่จะจำได้ในห้วงความจำ

เธอคนนั้นน่ารักเหมือนกับลูกหมาตัวเล็กๆ สดใสไม่มีใครเกิน และช่างจ้อเป็นที่หนึ่ง ยังจำได้ดีว่ารอยยิ้มนั้นกับคำพูดคำจาของเธอเหมือนกันกับผมขนาดไหน

เธอติดผมแจเหมือนกับเราเป็นสินค้าแพ็คคู่ – นั่นไม่ได้หมายรวมถึงอะไรก็ตามที่เราชอบใส่ให้เหมือนกัน อ่า รักวัยรุ่น

 

“ก็ยิ้มเก่ง ตัวเล็กๆ ซน ดื้อนิดหน่อย เหมือนลูกหมา”

ผมเกี่ยวนิ้วตัวเองกับเส้นผมสีอ่อนของเขาไปด้วยระหว่างพูด ทำมันเบาๆ เพราะไม่อยากให้มันไปกวนการอ่านของอีกคน แม้ว่าจะไม่แน่ใจนัก ว่าแดเนียลยังอ่านมันอยู่ไหม หรือแค่ถือไว้เฉยๆ

“เหมือนพี่พูดถึงผมเลย เว้นก็แต่ ตัวเล็กๆ

“อ่าฮะ”

ผมขานรับพร้อมหัวเราะขำ ลูบหัวเจ้าลูกหมาตัวไม่เล็กไปมา เขานิ่งไปสักพัก เหมือนกำลังคิด ปล่อยให้ผมเล่นกับหัวของเขา

 

“อยากรู้อะไรอีกไหม?” ผมถาม

“ไม่รู้สิ แล้วแต่ที่พี่อยากเล่า”

 

เขาเลิกอ่านหนังสือแล้ว วางมันลงบนโต๊ะใกล้ๆ เอนตัวมาอิงทับแขนของผม พยายามมุดตัวเองให้เข้ามาอยู่ในวงแขน แต่ไม่มาก แค่ให้พอได้เบียด

 

“งั้น เอาที่แจฮวานบอกเป็นไง ที่หน้าเหมือนกัน?”

“ถามจริง? เหมือนมากไหม? …ให้นึกก็ขนลุกนะถ้าให้วางหน้าผมบนหน้าผู้หญิงน่ะ”

“ขนาดนั้น?”

“ไม่ขนาดนั้น.. เดี๋ยวนะ.. ผมไม่ได้ว่าไม่ดีถึงแฟนเก่าพี่นะ ผมหมายถึงผมน่ะ.. แบบว่า เข้าใจใช่ไหม?”

เขาพยายามพูดแก้ และผมก็เข้าใจว่าไม่ได้มีเจตนาไม่ดี เด็กน้อยตัวโตทำหน้ายุ่งเมื่อเขาคิดว่าเขากำลังพูดอะไรไม่ดีหรือเปล่า – ผมยิ้มและลูบหัวเขา เพื่อบอกไม่ให้เขาคิดมาก ก่อนจะพยักหน้าตอบ

 

“พี่บอกว่าเธอน่ารัก”

แดเนียลพูดในสิ่งที่เขาเองเพิ่งถามไป และผมก็ยืนยันในคำตอบซ้ำ “ใช่”

“เธอเป็นยังไงหรอ?”

 

เขามองผมด้วยตาใสๆ น้ำเสียงพยายามจะไม่ทำให้ฟังดูบังคับหรือยัดเยียดคำถามกับผม เขาใช้เสียงที่อ่อน แสดงอาการที่ไม่อยากละลาบละล้วงและไม่คาดหวังในคำตอบ

ก็นั่นอีกล่ะ ผมรู้ว่าเขาไม่มีอะไรแอบแฝงหรอก และถ้าผมไม่เต็มใจจะเล่าบอก เขาก็จะไม่ฝืนผม

 

แดเนียลเอนหัวมาพิงท่อนแขนข้างซ้าย ใกล้กับหัวไหล่นิดหน่อย เมื่อผมเริ่มเล่าให้เขาฟัง

“ก็.. เป็นคนจิตใจดี เป็นคนที่มีแต่พลังด้านบวก ใครเขาอยู่ด้วยก็สบายใจ …รู้จักสนูปปี้ใช่ไหม? นั่นแหละ หน้าเธอเหมือนสนูปปี้เลย”

“น่ารักจัง” เขาพูดเสียงเบา

“อือฮึ.. เกือบจะได้เป็นดาวคณะด้วยนะ ติดแค่อย่างเดียว มีอีกคนเขาสวยกว่า”

ผมหยุดเพื่อหัวเราะ แดเนียลอมยิ้มตาม และรอให้ผมเล่าต่อ

 

เหมือนนาย เหมือนลูกหมา ความรู้สึกนั้นแหละ เวลาเห็นเธอมีความสุขเหมือนเห็นลูกหมาดีใจ”

“พี่นี่นะ..” แดเนียลยังพูดเสียงเบา และรอยยิ้มยังแต้มอยู่บนหน้าของเขา

“ฉันทำไม?”

ผมเลิกคิ้วใส่เขา แกล้งกระตุกแขนให้หัวเขาขยับ แดเนียลร้องแหวแล้วตีผมเบาๆก่อนจะกระตุกเสื้อผมไปมา นิ่งรอเหมือนอยากจะฟังต่อ

 

อะไรกัน… ความรู้สึกเหมือนกำลังเล่านิทานก่อนนอนให้เด็กฟังนี่มัน…

 

“เนี่ย ก็กลมๆ ตาเป็นขีดเหมือนกันเลย” ผมจิ้มไปที่แก้ม ตามด้วยบนเปลือกตาของเขา “แจฮวานมันคงหมายถึงอย่างนั้น”

“พี่ไม่ได้บอกกับเธอแบบนี้หรอกนะ?”

“ก็บอก ทำไม ก็กลมๆตาขีดๆ

“พี่เนี่ย!” แดเนียลทำเสียงดุ ขมวดคิ้วทำหน้าตำหนิใส่ผม “จริงๆเลย กับผู้หญิงก็พูดแบบนี้ ปากคออ่ะ!”

“ก็น่ารักดีนี่”

 

ผมบอกเขา และคงเพราะผมไม่ได้เก็บรอยยิ้มของตัวเอง แดเนียลหยุดค้าง กะพริบตามองผมพักหนึ่งก่อนจะยกแขนขึ้นกอดอกแล้วเม้มปากดันแก้มขึ้นมา ถ้าจะให้ผมคิดเอาเอง ท่าทางแบบนี้เหมือนเจ้าตัวจะแสดงออกว่ากำลังดื้ออยู่หน่อยๆ

โถ่ ก็กลมๆจริงๆเนี่ย

แก้มเป็นก้อนแบบนี้ มีตรงไหนที่ซองอูพูดผิดล่ะ

 

“ยิ้มอะไร”

เขาถามห้วน ผมก็ส่ายหน้าตอบ แล้วงอแขนข้างที่เขานอนพิงขึ้นเพื่อจะเล่นผมเขาอีกรอบ

“พี่เล่นผมของผมอีกแล้ว”

“ทำไม?”

แดเนียลนอนนิ่ง สบตาผมอยู่อย่างนั้นไม่ยอมละไปไหน แต่สุดท้ายก็เป็นฝ่ายค่อยๆหลับตาอิงแก้มกับต้นแขนของผม เมื่อผมเริ่มลูบหัวเขาจนคงจะเคลิ้มไป

 

“แดเนียล”

ผมเรียกเขา ได้เป็นเสียงขานรับยานคางในคอกลับมา เป็นข้อพิสูจน์ว่าแดเนียลโดนลูบจนเคลิ้มจริงๆ – ผมรีบถามก่อนเขาจะหลับ

“แล้วรักแรกนายเป็นไง?”

 

แดเนียลไม่ได้ตอบทันที แต่ขยับตัวเหมือนหาองศาที่นอนสบายขึ้น เจ้าลูกหมาถูหัวไปมากับแขนของผม มันทำให้ผมแอบรู้สึกถึงอุ่นไอเล็กๆเกิดขึ้นตอนที่เขาทำอย่างนั้น

เปลือกตาของเขายอมปรือขึ้นมามองเพื่อจะให้คำตอบในสิ่งที่ผมถาม

“รักแรกหรอ…”

“อืม”

“ก็… ไม่ได้คิดว่าจะเป็นคนนี้ แปลก.. ไม่ค่อยเหมือนคนอื่น.. แต่ก็ใจดี

 

แดเนียลงึมงำตอบ ผมเกือบคิดว่าเขาละเมอออกมา

“มาคิดรวมๆแล้ว… ก็เป็นแค่ผู้ชายใจดีคนนึงน่ะครับ”

“แล้วแฟนเก่านายล่ะ”

เขาตอบสรุปพร้อมกับหลับตา ผมเลยขี้โกงถามเขามากกว่าที่เขาถามผมนิดหน่อย ก่อนที่เขาจะหลับไปจริงๆ

 

“ไม่อ่ะ…”

คำปฏิเสธนั่น ผมนึกว่าเขาจะบอกขอไม่เล่าหรือพูดถึง เขาน่าจะง่วงเต็มที ดวงตาปิดแน่นทีนึงและแก้มของเขาก็ขยับไปมา เหมือนเคี้ยวอะไรสักอย่าง เหมือนเด็ก

 

แต่ก่อนที่ผมจะเข้าใจไปเองแบบนั้น แดเนียลก็พูดต่อ

 

“ผมไม่มีหรอก”

 

เจ้าเด็กน้อย เจ้าลูกหมาตัวโต บอกเสร็จก็เขยิบเข้ามาใกล้ขึ้นอีก วางหัวไว้ตรงที่ลาดไหล่ ติดซอกคอของผม ตอนนั้นเองกลิ่นแชมพูอ่อนๆของเขาก็ลอยขึ้นมาแตะจมูก

 

“ผมมีพี่คนแรก เลยไม่มีแฟนเก่า”

 

ไม่ใช่ความรู้สึกแปลกใจ หรือประหลาดใจ ที่ทำให้มุมปากของผมยกยิ้ม

 

ผมไม่รู้ว่าเพราะน้ำเสียงที่อีกคนใช้พูดหรือเพราะวิธีที่เขาซุกกอดผม

บางทีอาจจะทั้งสอง ,ไม่รู้สิ อาจจะไม่ใช่แค่นั้น

มันน่าจะเป็นเพราะเขาเพิ่งบอกว่าผมเป็นรักแรกของเขาก็ได้

 

แดเนียลกอดผมจนนิ่งไป เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเขาทำให้รู้ว่าเด็กคนนี้เคลิ้มหลับไปแล้วจริงๆ ให้ตายสิ..

ผมลูบหัวเขาอย่างเดิม สายตาก็เหลือบไปมองที่หน้าหนังสือที่เขาเปิดทิ้งไว้

 

มันว่าด้วยเรื่องความลับ

และในหน้าแรกของบทความทรงจำ, คนเขียนมันได้กล่าวถึง ‘รักแรก’

 

รอยยิ้มทำให้ผมปวดแก้ม แต่ก็ยังหยุดไม่ได้ ผมก้มมองเขาในอ้อมกอด มองเส้นผมสีอ่อนของเขา มันก็คล้ายๆกับสีที่เขาทำก่อนหน้า แต่มันสว่างและอ่อนลงจนทำให้เขาเองดูนิ่มไปหมด ผมคิดระหว่างที่สางเส้นผมนุ่มไปมา – ว่าจะรอ บอกเขาตอนตื่น หรือว่าจะเก็บไว้รู้คนเดียวดี

 

 

 

 

the end,

 

 


talk :

อยากเลิกชิปคนเปงแฟนกัน แต่ทำไม่ได้ (ノಠ益ಠ)ノ彡┻━┻

 

หนังสือที่ใช้อ้างอิงในเรื่องคือ ‘ทุกความลับคือความจริง ‘

(ไม่แน่ใจในบทความนักเพราะลืมๆไปแล้ว แต่ก็ได้รับแรงบันดาลใจมาค่ะ)

ไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่ แค่อยากให้พี่ซองอูเขารู้ว่าตัวเองเป็นรักแรกของน้อง

 

#ลูกหมีของอ๋ง part นี้ขอเป็นลูกหมาแทนแล้วกันเนอะ 💙

 

ขอบคุณค่ะ,

 

 

 

5 thoughts on “HE IS #ongniel

  1. ตัวเองเป็นคนที่บรรยายน้องแดเนียลได้น่ารักน่าฟัดเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ ฮืออออออออ ตอนทำตัวอ้อนคนพี่นี่เราอยากหอมหน้าผากน้องจังเลย แงแงแงแแง ทำไมหนูน่ารักแบบนี้ล่ะลูก ฮือออออ ไม่ไหวแล้ว อยากเป็นพี่ซองอู มีสิทธิ์อะไรมาเป็นรักแรกของเด็กน่ารักคนนี้คะ ฮือออออออออ แต่เราไม่ได้เข้าใจผิดใช่ไหมที่น้องก็เป็นรักแรกของตาพี่ ไม่ผิดเนาะ 55555555 น่ารักมากๆเลยค่ะ แค่น้องอิงตัวพี่ก็น่ารักมากแล้ว ใจบางๆเว่อ

    Liked by 1 person

    1. ขออนุญาตตอบใหม่ดีกว่า แฮ่ เราไม่ได้วางไว้ว่าน้องเป็นรักแรกของพี่เขาหรอกค่ะ แค่เหมือน(แฟนคนเก่า)เฉยๆ – (แต่ว่าจะคิดแบบไหนก็ได้ค่ะ)
      (:
      ขอบคุณที่ร่วมเสพน้าาาา💛

      Like

  2. โง้ยยยยย /กัดหมอนข้างขาด
    น่ารักมากเลยค่ะ พี่ซองอูอบอุ่นมาก ส่วนน้องก็น่าฟัดให้จม ฮือ /กุมใจ

    Liked by 1 person

  3. เป็นฟิคที่แบบน่ารักเนาะ อ่านได้เรื่อยๆ เป็นความสบายแปลกๆ อ่ะ 555555555555555555 ตอนที่น้องถามถึงแฟนเก่าพี่เขาก็น่ารักดีอ่ะ ดูไม่มีอะไรแอบแฝง ดูเป็นการถามแบบเด็กน้อยอยากรู้อยากเห็นไปตามประสาเฉยๆ มีเถียงแทนด้วยว่าไปบอกว่าผู้หญิงหน้ากลมไม่พอแถมยังเหมือนลูกหมานี่มัน…องซองอู 5555555555555555 เป็นเราก็โกรธอ่ะ ถึงจะพูดด้วยความเอ็นดูก็เถอะ แต่แบบพี่เขาบอกว่าน้องตาขีด หน้ากลมแถมยังน่ารักนี่นึกภาพตอนน้องยิ้มแล้วตาหายแถมฟันตุ่ยโผล่อ่ะ น่ารัก น้องงงงงงงงง ชอบอ่ะ ชอบความเป็นเด็กอยากรู้อยากเห็น ชอบความที่คนพี่ตอบแบบสบายๆ พอพี่เขาถามกลับน้องก็น่ารักอ่ะ แล้วพี่เขายังเป็นรักแรกด้วย แถมแฟนคนแรกเลยนิ ฮอลลลลลล ไม่สามารถบรรยายความน่ารักที่ได้รับมาหมดเลยค่ะ ชอบจุง ;-;

    Liked by 1 person

  4. น้องเป็นทุกอย่างลูกมหาซามอยด์ ลูกหมีขาว กระต่ายยักษ์ ยิ้มทีตาเป็นขีดกับฟันกาตุ่ยยยย

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s